1981
1981, Luchtvaart
American Airlines lanceerde als eerste het frequent flyer”systeem waarbij (zaken)reizigers miles verdienden die zij dan mochten omzetten in gratis tickets. Dit systeem is thans een aparte onderneming met marktwaarde van gemiddeld 18 miljard $.
1981, Oprichting van Best Tours
Edmond Boone (1930-2008) richtte Best Tours (officieel: Hotel Management and Consulting, HMC, Best Tours) op. Met veel kunst- en vliegwerk, onconventionele handelsprakijken die de rand van de wet en de deontologie aftastten en het meedogenloos exploiteren van de leveranciers maakte hij er een van de belangrijkste middelgrote touroperators van België van, die op haar hoogtepunt (2008), een omzet van 51,268 miljoen € realiseerde.
In 2005 nam hij afstand van de leiding van het bedrijf en droeg die over aan zijn zoons, Stefan (°Sint Agatha Berchem
&961) en Frederic (°1967). Het is niet duidelijk of deze zoons nu onbekwaam waren of gewoon niet in staat de puinhoop, die hun vader achterliet, op te ruimen. De bedrijfscultuur van uitbuiting van leveranciers en personeel, betalingen in het zwart en het verbergen van winsten in het buitenland bleek op termijn niet houdbaar. Het faillissement dat op 23 december 2010 werd uitgesproken, was dan ook al lang voorbereid en tastte het privéfortuin van de familie Boone nauwelijks aan. De naam Best Tours en de activa in het handelsfonds werden door de Zwitserse groep Kuoni overgenomen. Kuoni hield aan deze overname echter een enorme kater over en beëindigde in 2012, onder meer om deze reden haar activiteiten in België.
Edmond Boone
Edmond Boone werd geboren in Wetteren op 30 oktober 1930 als zoon van een middenstander. Reeds als jongeman trokken twee aspecten van het leven hem bijzonder aan: avontuur en zakendoen en dan nog liefst gecombineerd.
In het begin van de jaren vijftig was er trouwens voor Edmond Boone maar één manier om deze elementen in zijn leven in te passen: Belgisch Congo. Van 1951 tot aan de onafhankelijkheid in 1960 was hij er actief voor verschillende bedrijven en werkte ondertussen ook een beetje voor zichzelf.
Ondertussen had hij een echtgenote, Liliane “Mamy” Van Bruyssel (1929-2016) en een dochter (Patricia 1957-1999) en vond hij het veiliger om naar België terug te keren. Hij werd actief in de voedingssector (Unilever, Materne) maar achtte het voor bekeken toen Materne, waar hij ondertussen marketing manager voor een reeks producten was geworden, door een Amerikaanse groep werd overgenomen.
Na het tropische Afrika zag hij een permanent verblijf in het natte en koude België niet meer zitten, hij emigreerde in 1975 naar Rosas aan de Costa Brava en maakte er kennis met Benito Vigo, een invloedrijke lokale hotelier. Met zijn marketing achtergrond startte hij er een carrière in het toerisme als consultant, de naam van zijn latere vennootschap (Hotel Management and Consulting) verwees trouwens naar deze activiteit. Voor rekening van Vigo motiveerde hij tal van Belgische autocarbedrijven om reizen naar Rosas in te leggen maar toen Benito Vigo hem niet wilde volgen voor andere bestemmingen, ging hij resoluut zijn eigen weg.
In 1980 keerde hij terug naar België en slaagde er in, door zijn contacten met de autocarwereld, vanaf 1980 een vernieuwend Spanjeprogramma uit te bouwen. In feite was hij weliswaar niet de uitvinder, maar wel de meest succesvolle beoefenaar van het autocarpendelsysteem. Edmond Boone was altijd een voorstander van de budget touroperating. Eerst naar Spanje en later, na het verdwijnen van het beruchte TC Travel, ook en zelfs vooral op lange afstanden.
Hij deed dit met grote overgave en met succes, waarbij enige achterbaksheid hem niet vreemd was. Vooral Thailand, genoot zijn bijzondere aandacht, niet het minst nadat hij een grote liefde had opgevat voor het land, haar cultuur en vooral haar (vrouwelijke) bevolking.
Ter illustratie van het voorgaande, volgend leuk verhaal: In 1994 organiseerde de VVR haar congres in Phuket. Zoals toen nog gebruikelijk, was Jetair onze hoofdsponsor. De sponsoravond was gepland in de Meridien, een hotel dat was opgenomen in het Jetair programma. Maar enkele dagen voor de geplande gebeurtenis, deelde de hoteldirectie koudweg mee, dat er geen gratis zaal beschikbaar was aangezien zij door een betalende groep was ingenomen. Op een rondvraag bij andere hotels voor een gelijksoortige faciliteit kwam er onmiddellijk een enthousiaste reactie van het Diamond Cliff Hotel. Oef … probleem opgelost. Onmiddellijk na aankomst in Phuket een snelle inspectie, een vriendelijke ontvangst, de VVR en Jetair sponsorvlaggen afgegeven en … tot overmorgen.
De sponsoravond: een prachtige sterrenhemel, een gigantisch buffet aan het immense zwembad; mooie Thaise serveersters met lange benen, goed zichtbaar via de splitten van de zijden rokken … iedereen happy, of toch niet? Langs de rijen deelnemers circuleerden brochures, één werd aan Gerard Brackx (1931-2011) overhandigd … hij liep rood aan … Anne-Mie kwam erbij, zij werd bleek. Wat was er aan de hand?
Guido Gielens (1931-2012) bemachtigde één van de brochures en duwdet ze onder mijn neus: twee bladzijden over het Diamond Cliff Hotel. So what! Hij wees mij naar de tekst: een exclusiviteit van Best Tours. Op de achtergrond klonken de laatste woorden van de toespraak van Brackx: de organisatoren van dit congres hebben het zelfs niet nodig geacht de vlaggen van hun hoofdsponsor op te hangen!
Om het verhaal te resumeren: Edmond Boone was in Phuket, logeerde in de Diamond Cliff en had vernomen dat de Meridien de medewerking aan het congres had opgezegd. Hij had de directie van zijn nieuw exclusief hotel er toe aangezet om de plaats van de Meridien in te nemen en had persoonlijk de Jetair vlaggen weggehaald.
Edmond verliet op 11 maart 2008. Ik hoop voor hem dat reïncarnatie bestaat en hij nu fladdert in de vlindertuin van Chiang Mai.
1981, 19 februari, UPAV
Philippe Hector Van Biesen (1939-1991) werd voorzitter van UPAV. Bestuurders waren: (+) Raymond Simon (Wagonlits), A. Pollentier (Sunair), Daniel Desmet (°1943, Reizen Van Renterghem), Wilfried Bellemans (°1936, Safari Reizen), Jacques Cornet (1936-2016, Airtour 2000), André Delfosse (1930-2016, Airtour 2000), Ludo Huybrechts (°1937, Huybrechts Reizen), Paul Vandenbossche (°1935, Flandria Reizen).
Philippe Hector Van Biesen
Philippe Hector Van Biesen werd geboren in Denderbelle op 8 oktober 1939. Hij studeerde handelswetenschappen aan de Sint Ignatius Hogeschool in Antwerpen en Sint Aloysius in Brussel. Zijn ganse beroepsleven was hij actief in het toerisme en het vervoer en dit sedert 1954 bij Europabus-L’Epervier (voor de Vlaamse klanten “De Sperwer”), een bedrijf waar hij eerst bediende en later aandeelhouder en directeur werd. Na zijn overlijden in 1991 ging het bergaf met L’Epervier. De Nederlander Louis Frankenhuis (°1950) kocht het in 1995 maar liet het enkele jaren later in vereffening gaan. Philippe Hector was een echte (Vlaamse) Belg, altijd bereid tot compromis vooral wanneer het zijn eigen belang diende. Deze soepele en diplomatische opstelling bezorgde hem veel respect, een kudde vrienden en talrijke mandaten, maar voor de (Vlaamse) reiswereld was zijn betekenis gering. Als mens was hij bijzonder aimabel en gezellig in de omgang. Na een gesprek met Philippe Hector vertrok men met een tevreden gevoel, om later vast te stellen dat de leuke attentie die hij had meegegeven bestond uit een lege doos …
1981, april, Crisis en directe verkoop
In het Nederlandse vakblad Zakenreis werd gewaarschuwd voor een nieuwe tendens in de reiswereld: de directe verkoop door de touroperators. Dit zou een gevolg zijn van de dalende economie, de toenemende werkloosheid en de angst van de consument voor de toekomst. Waar hebben wij dit nog gehoord?
1981, 2 april, Statuut
Minister van Cultuur, Rika De Backer (1923-2002) legde, zonder de reissector te raadplegen, een ontwerp van decreet houdende het statuut van de (Vlaamse) reisbureaus voor aan de Raad van State.
Op 9 september 1981 gaf de Raad van State een negatief advies en stelde dat de Gemeenschappen NIET bevoegd waren voor de vestigingsvoorwaarden van de reisbureaus. Dit advies werd door de opvolgers van De Backer steeds opnieuw genegeerd met het gevolg dat het tot 2007 duurde vooraleer er een Vlaams statuut voor de reisbureaus kwam.
1981, 26 april, VVR
In het Crest Hotel in Antwerpen ging het IIde congres door. Het onderwerp luidde: Heeft touroperating nog toekomst? Dit was actueel, vooral na het faillissement van Airtour en de stichting van de nieuwe touroperators Airtour 2000 en Sunspots. Deelnemers aan een paneelgesprek, onder leiding van de journalist Omer Grawet (1923-2004) waren Marcel Albertyn (1938-2023, Hotelplan), Robert De Meutter (1927-2017, ex Airtour, toen Sunspots), Antoon Van Eeckhout, Rudolf Vanmoerkerke (1924-2014, Sunair) en Christophe Wirtz (1927-2014, Sunsnacks). Voor het eerst in de geschiedenis van de VVR waren de media massaal aanwezig. De BRT stuurt een jonge journalist, die vervelende en indringende vragen stelt. Zijn naam was: Paul Jambers (°1945).
In het kader van de algemene vergadering van de VVR werden vijf nieuwe bestuurders verkozen: Johan Bruneel (°1951), Dirk De Gruyter (°1951), Michel Martin, Louis Mulquet (°1942) en Daniel Vandevelde (°1949).
Johan Bruyneel
Johan Bruneel, (°Roeselare 1951) is master economie en marketing en verzeilde eerder toevallig in 1977 bij Carov Tours in Roeselare, het autocar-, touroperator- en reisbureaubedrijf van zijn oom Karel Lefever (1924-1993). Nadat deze zwaar ziek werd, nam hij de directie van Carov Tours over maar verliet het bedrijf in 1986 voor een betrekking buiten de sector. Later werden de kantoren gesloten en het handelsfonds overgedragen aan V&D Travel en de groep Weemaes. Tijdens zijn passage in de raad van bestuur van de VVR was Johan een gewaardeerd vertegenwoordiger van de Vlaamse autocarsector.
Dirk De Gruyter
Dirk De Gruyter (°Mechelen 1945) is de zoon van een kaderlid bij een grote verzekeringsmaatschappij en studeert, na het middelbaar onderwijs, twee jaar psychologie in Leuven. Hij was geen slecht student maar vertoonde al de kenmerken die later tot zijn falen in het bedrijfsleven zouden leiden. Hij interesseerde zich aan alles, werd snel enthousiast maar gaf ook even snel weer op.
De Gruyter leerde de stiel bij Touring Club en werd kantoorhoofd in Mechelen. In 1973 richtte hij zijn reisbureau (Intersol) op en hield het vol tot 1987. Het verlies van zijn grootste klant (Valois zegels), een te dure automatisering, een scheiding, het zich bezig houden met tal van niet lucratieve activiteiten (bijv. folklore en speelgoedmuseum in Mechelen), en een opgeklopt zelfvertrouwen waren de redenen tot zijn mislukken. Toch behield de VVR het vertrouwen in De Gruyter en bezorgde hem, na het sluiten van zijn reisbureau, een aantal opdrachten als automatiseringsconsultant. VVR-bestuurder Guido Gielens (1931-2012) stelde de nieuwe echtgenote van zijn ex-collega-bestuurder zelfs aan tot kantoorhoofd van Fiesta Reizen in Mechelen. Het zou ons allemaal zuur opbreken!
In de jaren negentig geraakte De Gruyter betrokken bij het Turkse reisbureau Ihlas Travel en doopte het later om tot Anka Direct Travel. Na een megalomane publiciteitscampagne en de vestiging van een filiaal in Nederland, ging Ihlas/Anka Travel in 2001 failliet en zadelde de insolventie verzekeraar met een groot faillissement op. Dirk De Gruyter verdween discreet naar Turkije en geniet tot op vandaag in de buurt van Antalya van een karig pensioen en wat hij uit Anka Travel heeft gered.
Michel Martin
Michel Martin, was in de jaren zeventig een jonge flamboyante Antwerpse reisagent die het bedrijf van zijn vader had overgenomen en die het allemaal zoveel beter zou doen. Er moest dus geïnvesteerd worden! In een nieuw kantoor, in leuke secretaresses en in een Porsche.
Vijf jaar later (1985) waren ze allemaal weg: het kantoor, de secretaresses, de Porsche en ook Michel Martin. Wij hebben na het faillissement niets meer van hem gehoord.
Alois (Louis) Mulquet
Alois (Louis) Mulquet werd geboren in Antwerpen op 19 april 1942. Middelbaar onderwijs volgde hij in het Atheneum in Berchem maar ondanks het feit dat hij niet alleen verstandig maar ook leergierig was, lagen hogere studies niet in het bereik, zijn vader was immers al in 1948 overleden.
Na zijn legerdienst kwam hij eerder toevallig in contact met het toerisme, want hij vond een betrekking in het Century Hotel in Antwerpen. Maar hij wilde meer! Ondanks de lage verloning hield hij het vier jaar (1965-1969) vol bij Reizen Weinberg en leerde daar, zoals zo velen, de kneepjes van het vak.
Zijn volgende stap zette hij bij Sun Reizen, hij werd kantoorhoofd in Antwerpen. Maar Louis was niet alleen ambitieus maar ook eigenzinnig, de stap naar de zelfstandigheid lag dan ook voor de hand. In 1974 stichtte hij zijn eigen reisbureau (Info Reizen) dat hij echter in 1981 overliet aan zijn toenmalige echtgenote, Irmgard Mollet die het in 1991 doorverkocht aan Erik Van den Acker (°1967). Louis ontdekte immers, als één van de eersten, dat de dominantie van de grote touroperators en de grote ketens in het massatoerisme niet te stuiten was. In 1982 stichtte hij dan ook een gespecialiseerde afdeling reisorganisatie, Mulquet Ski, dat zich toelegde op de wintersport en op het windsurfen.
In 2005 achtte Louis Mulquet het actieve zakenleven voor bekeken. Hij verkocht Mulquet Ski en deed het wat rustiger aan. Maar stil zitten hoorde er niet bij, hij ging opnieuw studeren en haalde met gemak een bachelor in de kunstgeschiedenis.
Voortaan verdeelt hij zijn tijd tussen reizen, privé of als gids/begeleider, en zijn leuk optrekje in de Provence. Zijn dochter, Eentje (°1970), die aanvankelijk in het reisbureau actief was ging ook opnieuw studeren en werd sociaal verpleegster; zijn zoon Wibe (°1968) werkt voor een bedrijf dat animatoren ter beschikking stelt aan hotels in Kreta.
Louis Mulquet was geen volgzame reisagent en ook geen gemakkelijk VVR-bestuurder. Hij heeft zijn ideeën en komt er zonder meer voor uit. Wij zijn er hem nog altijd dankbaar voor.
Daniel Vandevelde
Daniel Vandevelde werd geboren in Lichtervelde op 13 april 1949 als één van drie zonen van Paul (1912-1994) die zijn transportbedrijf al in 1951 had opgericht. Na zijn middelbare studies aan het St. Rembert college in Torhout trok Daniel naar de Gentse universiteit om er aardrijkskunde te studeren. Maar het aspect wiskunde in deze studies viel hem tegen en hij wisselde al snel voor de toerismeafdeling van het Hoger Technisch Instituut in Brugge.
Maar de wijde wereld wenkte en in 1970 trad hij in dienst bij Sunair waar hij betrokken werd bij de vluchtplanning. Maar hij wilde een reisagent worden, geen radertje in een groot bedrijf. Van 1972 tot 1976 vond hij een ideale, veeleisende en creatieve leermeester in Remi De Meester (1920-1996, Viking Reizen).
In 1976 werd binnen het ouderlijk bedrijf een volwaardige afdeling reizen opgestart onder de naam Sima Tours en Daniel nam er de leiding.
Gedurende één van de moeilijkste periodes uit de geschiedenis van de VVR was Daniel een actief lid van de raad van bestuur. In die tijd heeft hij de VVR mee op het juiste spoor gezet.
1981, mei 8, Technisch Comité
De Raad van State gaf een ongunstig advies aan een ontwerp van Koninklijk Besluit van minister Rika De Backer (1923-2002) die de VVR moest opnemen in het (federaal) Technisch Comité voor de reisbureaus.
De Raad stelde dat de Vlaamse Gemeenschap geen beslissingen kon nemen in verband met een federale wetgeving zonder overleg met de andere Gemeenschappen. De minister trok hieruit de conclusie dat men moest gaan voor een Vlaams Technisch Comité, dit zou vier jaar later (1985) gebeuren. De historiek van dit dossier is hallucinant en kenmerkend voor de wijze waarop ook Vlaamse ambtenaren en politici Vlaamse eisen behandelen.
– 12/10/1976: de VVR. verzocht Minister Jos Chabert (1933-2014, verkeer) om opgenomen te worden in het TC.
– 18/10/1976: Chabert bevestigde ontvangst van het verzoek van de VVR en deelde mee dat het Commissariaat generaal voor toerisme (CGT) wordt uitgenodigd mij ten spoedigste van advies te dienen.
– 21/10/1976: Eric Schamp (°1946, zie nota 1) kabinetsattaché van Chabert, deelde mede dat het Commissariaat Generaal voor Toerisme de opdracht werd gegeven de representativiteit van de VVR te onderzoeken.
– 12/09/1977: Schamp ontdekte dat, om de VVR te erkennen het KB van 23/11/1965 diende gewijzigd te worden. Hij schreef …het ligt in de bedoeling om dit KB te wijzigen, rekening houdend met de nieuwe elementen waarover het CGT beschikt….
– 23/09/1977: Chabert deelde mee dat hij een werkgroep de opdracht had gegeven het statuut van de reisbureaus (inclusief de opname van de VVR in het TC) te herzien.
– 07/12/1977: de VVR verzocht om opname in de werkgroep waarvan sprake in het schrijven van Chabert van 23/09/1977.
– 12/01/1978: Chabert meldde dat de werkgroep weldra zal opgericht worden en dat het CGT verzocht wordt de VVR er in op te nemen.
– 12/05/1978: Chabert schreef het CGT wordt verzocht Uw vereniging op te nemen in de organismen die de problemen van de reisbureaus behandelen.
– 30/06/1978: het CGT deelde mee dat: de Juridische Dienst van het Departement nog een onderzoek moet instellen in verband met de opname van de VVR in het TC.
– 24/09/1979: Chabert deelde mee dat het toerisme niet meer tot zijn bevoegdheid behoorde en verwees naar Minister Rika De Backer (1923-2002).
– 02/10/1979: De Backer schreef: het CGT wordt verzocht Uw verzoek met de grootste welwillendheid te onderzoeken…
– 07/12/1979: De Backer schreef: aan het CGT werd gevraagd ten spoedigste de procedure in te zetten om Uw organisme te erkennen.
– 25/03/1980: De Backer schreef: met genoegen deel ik U mede dat ik opdracht gegeven heb de VVR op te laten nemen in het TC.
– 07/05/1980: het CGT deelde mee dat zij de opdracht van de minister in vraag stelt.
– 11/06/1980: De Backer bevestigde de stellingname van het CGT maar schreef: ik verzoek de dienst om alles in het werk te stellen om ten spoedigste een regeling te treffen voor de opname van Uw vereniging in het Technisch Comité.
– 18/07/1980: De Backer schreef: ik kan U mededelen dat het KB dat de opname regelt van de VVR in het TC voor ondertekening aan de Koning is voorgelegd.
– 14/09/1980: na vraag door de VVR deelde het kabinet van De Backer mee dat het Koninklijk Besluit waarvan sprake in de brief van 18 juli 1980 verloren is gegaan. Dit document, dat voor advies naar de Federale minister van verkeer (Guy Spitaels 1931-2012) was gestuurd, bleek inderdaad binnen de muren van dit departement door de administratie te zijn opgeslokt. Uiteindelijk vernamen wij dat het zich bevond n de schuif van kabinetsadviseur Freddy Delourme en dat hij niet van plan was het voor wie dan ook nog te lossen.
– 04/11/1980: De Backer diende een nieuw ontwerp van Koninklijk Besluit in bij de Raad van State, met het gekende gevolg.
1981, 26 augustus, Sunspots
Sunspots was een poging van Bob De Meutter (1927-2017) om terug op de markt te komen. Aanvankelijk had hij de steun van een aantal reisagenten, die zich echter wegens onduidelijkheden inzake de financiering, terugtrokken. Sunspots staaket alle activiteiten op 26 augustus 1981.
In de rand van dit dossier maakte de VVR kennis met een zekere Mr. Fred. Van Bellinghen, de advocaat die in deze zaak – met succes – voor de betrokken reisagenten optrad. De reiswereld zou van nu af aan veel met hem te maken krijgen.
Alfred (Fred) Van Bellinghen
Alfred (Fred) Van Bellinghen werd geboren in Duffel op 3 maart 1947 als zoon van Josef (1909-1980), burgerlijk ingenieur scheikunde, tijdens zijn beroepsleven actief in de zuivelsector en Malvine Nagels (1922-2020), kleuterleidster.
Fred volgde lager onderwijs in Waarloos en zijn middelbaar in het St. Romboutscollege in Mechelen en bij de Monfortanen in Rotselaar. Vervolgens koos Van Bellinghen aanvankelijk voor wijsbegeerte maar niet voor het laatst wonnen aardse doelstellingen het van hemelse wensen. Hij studeerde dan maar rechten en criminologie maar had ondertussen wel zeven jaar in Leuven doorgebracht. Hij verzaakte aan het KRO (kandidaat reserve officier) statuut, dat drie maand langer legerdienst inhield, en had een leuke tijd als jurist op het hoofdkwartier van het Iste Korps in Keulen.
In 1973 huwde hij met Lutgarde De Gruyter, een kleuteronderwijzeres uit Mechelen en samen zetten zij vier kinderen op de wereld: de dochters Ingrid (°1976) en Veerle (°1982) beiden actief in de sociale sector en de zonen Jan (°1979) en Filip (°1977), beiden jurist.
Na zijn stage bij Mr. Wyffels, vestigde hij zich in 1977 als advocaat, gespecialiseerd in vervoers- en maritiem recht. Drie jaar later raadpleegde zijn zwager, Dirk De Gruyter (°1945) en een aantal andere VVR-leden hem in een geschil met Sunspots. Hij bracht deze zaak tot een goed einde en aangezien de VVR op zoek was naar een vaste raadsman werd hij onze, dikwijls gevreesde, advocaat. Hij was meer dan veertig jaar de voornaamste raadsman van de VVR en heeft voor onze beroepsvereniging en voor veel reisagenten honderden processen gevoerd en de meeste ook gewonnen.
Door zijn vlijmscherpe geest, zijn grote ervaring en zijn gigantische documentatie was hij zondermeer dé beste specialist in zijn domein. Op gebied van het gebruik van procedures kende hij, tot frustratie van zijn tegenstanders, zijn gelijke niet.
Fred Van Bellinghen is een merkwaardig man: bijzonder vriendelijk in de omgang, sociaal bewogen, oprecht gelovig maar keihard en zonder mededogen in de rechtszaal. Zijn devies is: wie de wet overtreedt moet gestraft worden en verzachtende omstandigheden kunnen slechts in uitzonderlijke gevallen ingeroepen worden. De tegenstander die een zaak verliest, moet de beker tot op de bodem leegdrinken! Hij verloor zelf niet graag, leed er dan duidelijk onder maar hoopte altijd op een revanche, die hij dan ook meestal bewerkstelligde.
Fysiek is hij een fenomeen. Tot enkele jaren geleden reed hij nog op zijn eentje per fiets van Antwerpen naar Milaan, dwars door de Alpen. Ooit reed hij de lange Compostellaroute (3000 km) in vijftien dagen. De Mont Ventoux was voor hem maar een heuveltje.
Enkele jaren geleden heeft hij zijn advocatenkantoor overgedragen aan zijn zoon Jan (°1979) die het in zijn eigen stijl verderzet.
Ooit formuleerde Van Bellinghen een advies aan de voorzitter van de VVR. Het luidde: in het zakenleven wordt je beter gevreesd dan geliefd, want van vrees ben je zeker, van liefde nooit. De VVR heeft zich altijd naar dit advies gedragen!
1981, oktober, Tabakconseil
De touroperator Tabakconseil van Robert Tabak (°1944) ging failliet, zogenaamd door zijn bindingen met het Franse, eveneens failliet gegane, Voyages Klat. In feite door zijn grootheidswaanzin. Men kon hem wel beschouwen als een pionier van reizen naar het Midden-Oosten. Tabak had een carrière bij Swisair, MEA, Sunair, en Transair. Hij richtte na het Tabakconseil avontuur het reisbureau YES op, dat na een overname door Go Voyages/Go Bluebird ook failliet ging. In 1989 dook hij op bij Beaux Voyages, vervolgens bij Primévère Hotels en was ook betrokken bij Comparflight in Braine l‘Alleul.
1981, 17 december, Sabena
Herman De Croo (VLD, °Brakel 1937) volgde Valmy Féaux (SP, °1933) op als minister van verkeer. Hij bleef het tot 9 mei 1988 en zou een nefaste rol spelen bij de hervorming van het statuut van de reisbureaus.
1981, 19 december, Statuut
De Raad van State velde een vernietigend advies in verband met het door minister-staatssecretaris voor cultuur en toerisme, Rika De Backer (1923-2002) ingediende ontwerp decreet tot het statuut van de reisbureaus. De raad van State stelde: Dient men er toe te besluiten dat het regelen van een economische bedrijvigheid niet kan worden ingepast in de gewone betekenis van culturele aangelegenheden. In dat geval dient men aan te nemen dat er onvoldoende aanwijzingen zijn om de Vlaamse Raad bevoegd te verklaren om de regelen die in het ontwerp vervat zijn, bij decreet vast te stellen. Deze blijven de zaak van de nationale wetgever.
1981, 22 december, Regering
Karel (later baron) Poma (1920-2014, VLD) werd aangesteld tot minister van cultuur, bevoegd voor toerisme. Hij was, naast Geert Bourgeois (°1951) , de enige minister die ooit (tijdelijk) begrip toonde voor de reisbureaus.
1981, 31 december, Sabena
In 1981 boekte Sabena een omzet van 684,186 miljoen € en een verlies van 91,606 miljoen €. Er waren 9.626 personeelsleden.
1981, 31 december, Top 25 reisbureaus
De Top 25 in België waren in 1981 (omzet in miljoenen €):
Sunair (50,074) – (F) Wirtz/Sunsnacks (43,381) – Airtour 2000 (29,276) – *Club Med (24,243) – (F) Transair (23,996) – (F) Wasteels (23,822) – Havas (17,674) – Raptim (16,41) – West Belgium Coach (16,41) – (F) Transalpino (15,344) – Air Charter Center (14,997) – (F) CIT (14,65) – Touring Club (12,741) *Neckermann (12,097) – *Jetair (12,022) – *Weinberg (thans Hogg Robinson, 11,849) – Ultra Montes (11,799) – *Hotelplan (11,031) (F) FTS (10,783) – *Sun Reizen/De Zwaluwen (thans Skyways, 10,039) – *Cuvelier (thans BCD, 9,841) – *Transocean (8,106) Holiday Travel (7,635) – De Keyzer Thornton (thans Cruise Connection, 7,436) – L’Epervier (7,387).
Alleen de met een * aangeduide ondernemingen zijn nog als reisorganisator op de markt. De bedrijven voorafgegaan van (F) gingen later failliet.
1981, 31 december, Toerisme
De World Tourism Organisation (thans UNWTO) noteerde in 1981 288.616 miljoen toeristen die wereldwijd 107,432 miljard $ uitgaven.
Voetnota
1. Eric Schamp (°1946, master scheikunde) werd later directeur-generaal van de leefmilieu-administratie van het Brussels Gewest en was van 1995 tot 2000 CVP-burgemeester van Overijse.