1999

Hij studeerde rechten en filosofie in Leuven en ontmoette daarbij zijn toekomstige echtgenote, Domininique Feys (°1960), waarmee hij twee zonen heeft. 

In 1982 vestigde hij zich als advocaat in Brugge. Hij profileerde zich als links en speelde een belangrijke rol in de Liga voor de mensenrechten. Hij zette dan ook snel  de stap naar de SP.. De socialisten waren in Brugge immers, met burgemeester Frank Van Acker (1929-1992), aan de macht en de terminale ziekte van deze laatste opende perspectieven voor zijn opvolgers. De voornaamste was de advocaat Pierre Chevalier (°1952) maar deze werd later staatssecretaris voor de VLD. 

In 1991 werd Landuyt verkozen tot kamerlid. Hij zetelde in het federaal en Vlaams Parlement. Deze werden enkel opgeschort door zijn ministerschappen (1999-2004). Vanaf 1995 was hij Brugs gemeenteraadslid, maar hij werd vooral bekend als verslaggever van de commissie Dutroux. In de schaduw van de “witte ridder” Mark Verwilghen, speelt hij met overgave de rol van de “rode ridder”.

Ik ontmoette Landuyt een aantal keren en had de indruk dat hij zich nooit op zijn gemak voelde. Dat was trouwens wederkerig. Hij had moeite met mijn directheid en ik met zijn sfinxgedrag en onderkoeld imago. Ik smaakte  evenmin zijn “intellectuele humor” die echter alleen hij begreep. Goede menselijke verhoudingen waren trouwens nooit zijn sterkste zijde en ook binnen de SP en met tal van medewerkers leidde dit tot conflicten.

Na een, ogenschijnlijk leuke en positieve, lunch in de Herborist, waar hij de indruk gaf de VVR en haar bestuur gunstig gezind te zijn, zette hij de VVR voor schut. Bij de benoemingen in het Technisch Comité passeerde hij grotendeels de VVR; Het was nooit duidelijk of dit een beslissing van hemzelf was of van zijn toenmalige kabinetsmedewerker, Dirk Michiels, (°1950, later adjunct-stadssecretaris van Brugge).

Landuyt was een geslepen beroepspoliticus die het moest hebben van manipulatie en machtspelletjes. In feite was hij een geluksvogel: hij koos de juiste partij; kon er de (lokale) macht grijpen door een machtsvacuüm. Hij slaagde er in om zijn bekendheid te bouwen op het grootste schandaal dat België kende; werd minister omdat niemand van zijn partijregio de verantwoordelijkheid wilde nemen en burgemeester omdat zijn partij, met enkele stemmen, de grootste van de coalitiepartners was.

Als minister voor toerisme deed  Landuyt niets verkeerd, dit kon ook moeilijk, want hij deed niets. Voor Landuyt waren de portefeuilles die hij beheerde van secundair belang. Zoals voor veel andere politici van zijn slag interesseerde hem alleen de macht die een mandaat hem gaf en niet de inhoud ervan. De echte problemen van . het toerisme waren hem dan ook geen zorg, als hij maar scoorde naar de kiezer toe.

Principes waren voor Landuyt maar belangrijk als zij in zijn strategie pasten. Zo probeerde hij in de beginperiode van zijn mandaat de reissector een verbod op te leggen reizen naar Myanmar te organiseren. In september 2001 verklaarde hij echter, als voorzitter van de  vergadering van de ministers van de Europese Unie: dat het recht van de Europese burgers om vrij te reizen absoluut moet gevrijwaard blijven.

De verbazing van insiders was algemeen toen bekend raakte dat Landuyt als tweede bevoegdheid het toerisme kreeg. Hij had immers weinig of geen praktische reiservaring en zijn inzicht in de economie in het algemeen en deze van het toerisme was onbestaand. In feite kende Landuyt, wat betreft het toerisme, zich maar een korte carrière toe. Het duurde immers tot februari 2001 vooraleer hij op dit terrein echt in het nieuws kwam door de Vlaamse kust te herdopen tot Belgische kust, wat bij de enen tot hilariteit, bij de andere tot boosheid leidde.

Aan zijn opdracht als minister van toerisme kwam virtueel een einde toen hij in september 2002, dus bijna twee jaar voor het einde van de legislatuur, meldde dat men van hem, wat betreft wetgevende initiatieven voor het toerisme, niet veel meer moest verwachten. 

Landuyt is ongetwijfeld slim, anders zou hij geen minister geworden zijn. Toch werd hij door de meeste waarnemers niet bepaald als briljant bestempeld. Guido Lauwaert omschreef hem als volgt : Sommige ministers kampen met hun imago. Onder meer Renaat Landuyt. Bij de bevolking staat hij bekend als een oude diesel, want zijn reactievermogen is traag en zijn energievermogen laag.

De hierboven omschreven handicap ving hij ruimschoots op door zijn, soms irritante, aanwezigheid in de visuele media. Na een eerste verschijning op VTM, dwalend door Brussel op een autoped, tot vermaak van de toeristen, zag Vlaanderen zijn minister van toerisme te veel in: recht op antwoord, de laatste show, man bijt hond en elk denkbaar spelletje of quiz; maar nooit in ernstige debatten waar toerisme aan bod kwam. In de hitparade van de meest opgevoerde Vlaamse mediageile politici kwam hij op de vierde plaats, na Steve Stevaert (1954-2015), Bert Anciaux (°1959)  en Mieke Vogels (°1954).

Landuyt en Toerisme Vlaanderen

Sedert 1998 zwalpte deze organisatie stuurloos rond in een juridisch vacuüm omdat men de uitvoeringsbesluiten van haar hervorming niet nam. Het was dan ook niet te verwonderen dat het Rekenhof in oktober 2003 een vernietigend rapport publiceerde over de wijze waarop deze instelling haar eigen (ontoepasbare) wetgeving toepaste.

Ook toen verklaarde de optimist Landuyt: het rapport van het Rekenhof laat ons toe een nieuwe start te nemen. Landuyt joeg een decreet door het parlement waarbij men Toerisme Vlaanderen van een parastatale (met een raad van bestuur) tot een intern verzelfstandigd agentschap met rechtspersoonlijkheid (IVA) omvormde. De bedoeling van Landuyt was duidelijk: in een dergelijke structuur heeft alleen de minister het voor het zeggen. Alleen de administrateur-generaal kon nog als uitvoerend orgaan beperkt tussenkomen.

Landuyt en de reisbureaus

In tegenstelling tot de vorige bevoegde ministers (Rika de Backer-Van Ocker 1923-2002), Karel Poma (1920-2014), Hugo Weckx (1935-2024) en Patrick Dewael (°1955) deed Landuyt zelfs geen poging om het statuut voor de reisbureaus te moderniseren.

De eerste door Landuyt gedane benoemingen in het technisch comité werden door de Raad van State vernietigd. De afschaffing ervan, dat reeds in het decreet betreffende Toerisme Vlaanderen was opgenomen, werd mede onder druk van de VVR niet uitgevoerd.

Behalve de reisbureaus pesten met decreten die de reisbureauwet afbouwden (bijv. vrijstelling vergunningsplicht voor jeugdorganisaties) of het verzwaren van hun verplichtingen was de belangstelling van Landuyt voor de reisbureaus beperkt. Toch publiceerde hij er in de laatste editie van zijn beleidsnota toerisme 2000-2004 een merkwaardige tekst. Voor buitenstaanders leek deze tekst erg professioneel, maar voor insiders was het klinkklare onzin.

Toerisme is een microkosmos  van meestal kleine en middelgrote ondernemingen die in een macrokosmos van zowel continentale als intercontinentale bestemmingen opereren (zie nota 4).  Elk plekje in de wereld is een potentieel toeristische bestemming. Als een toerist het toeristisch aanbod niet rechtstreeks kan bereiken of verkrijgen (zie nota 5), kan hij of zij zich tot een reisbureau (reisagent of reisbemiddelaar) (zie nota 6) wenden, dat op zijn beurt bij een reisorganisator (touroperator) aanklopt.

De toerist kan hierbij bepaalde producten (vervoer, verblijf, vermaak) vragen of een volledige reisbegeleiding door het reisbureau laten maken..

Het gewone zelfstandige reisbureau of de kleine tour-operator heeft weinig of geen interne structuur. (zie nota 7)

Vergroten de activiteiten van het reisbureau of de touroperator, dan zal er meestal een opsplitsing in gespecialiseerde afdelingen gebeuren. Dit kan een splitsing zijn met doelgroep met bijvoorbeeld een afdeling vakantietoerisme (of leisure) en een afdeling zakenreizen (of business).

Tussenniveaus kunnen ook ontstaan als de activiteiten van het reisbureau of de touroperator over verschillende streken in België of andere landen in de wereld verspreid zijn. Zo ontstaan er boomstructuren en ketens van agentschappen.

Als docent heb ik soortelijke teksten gezien in tussentijdse verhandelingen in het eerste jaar bachelor toerisme. De meeste studenten/auteurs van dergelijke nonsens haalden nooit het derde jaar …

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 verbond Landuyt zijn politieke carrière aan de uitslag. Hij incasseerde een nederlaag en trok, voor eenmaal, consequent, zijn conclusies en keerde zich af van de politiek Thans is hij een middelmatige advocaat die uitkijkt naar zijn riant pensioen.