K3
KRONIEK van een KAFKAIAANSE CRISIS
bij de Vereniging van Vlaamse Reisbureaus
Op 16 oktober 2025 ontstond er een geschil tussen mijzelf, stichter en ere-voorzitter van de VVR, en de huidige leiding van de VVR, in verband met de verspreiding van het Gedenkboek 50 jaar VVR.
Sedertdien word ik behandeld als een VIJAND van de VVR en overtreedt men mijn rechten als ere-voorzitter en toegevoegd lid van de vereniging.
Kroniek
16 oktober 2024: de VVR besliste om, ter gelegenheid van haar 50-jarig bestaan, een Gedenkboek te publiceren en mij de opdracht te geven om de teksten te schrijven op basis van een vroegere publicatie “De Droomverkopers”.
5 september 2025: Annick Desmet (voorzitter)n Koen van den Bosch (CEO) en de mede-uitgever Stichting Kunstboek keurden de teksten goed
15 oktober 2025: levering van het Gedenkboek. Het moest verspreid worden op de viering van het 50-jarig bestaan van de VVR op 17 oktober 2025.
16 oktober 2025: de VVR besliste, op aangeven van
Frank Bouckaert, bestuurder-penningsmeester van de VVR om het Gedenkboek NIET te verspreiden.
10 december 2025: de VVR besliste, ondanks mijn protest, om het Gedenkboek (1000 exemplaren,
kostprijs +30.000 €) te VERNIETIGEN11december 2025: de VVR verbrak alle samenwerking met haar stichter
23 december 2025: nadat Belfort Reizen en ikzelf een eenzijdig verzoekschrift indienden bij de rechtbank verbood de rechter de VVR om het Gedenkboek te vernietigen
20 januari 2026: tijdens een “verzoeningsvergadering” besliste men om een neutrale en in privacy-recht gespecialiseerde advocaat aan te stellen (Mr. Franklin)
16 maart 2026: Mr. Franklin adviseert:
- Het Gedenkboek door de VVR te laten verspreiden werd afgeraden.
- Mijn voorstel om het Gedenkboek enkel aan reisprofessionelen, door mij te laten verspreiden werd als een mogelijkheid aanzien
Vandaag
Behalve op de vergadering van het bestuursorgaan op 10 december 2025 en op de verzoeningsvergadering van 20 januari 2026 was er sedert 17 oktober 2025 GEEN enkel contact, noch overleg, tussen de VVR en mijzelf; kwam er GEEN enkele reactie op mijn brieven en mails, werd ik NIET meer uitgenodigd op de vergaderingen van het Bestuursorgaan van de VVR waar ik als ere-voorzitter statutair recht heb om te zetelen.
Conclusie
Ongeacht of het Gedenkboek nu al dan niet een inbreuk vormt op de privacywetgeving (zolang en geen klacht voorligt eventueel gevolgd door een uitspraak van een rechtbank is hierover geen zekerheid). Handelde de leiding van de VVR altijd foutief.
Indien er GEEN inbreuk was op de privacywetgeving, was de beslissing om het Gedenkboek niet te verspreiden en/of om het te vernietigen foutief.
Indien er WEL een inbreuk was op de privacywetgeving was de goedkeuring van de teksten een fout.
Over de manier waarop de huidige leiding van de VVR haar stichter behandelt kan/mag iedereen haar/zijn mening vormen
Toelichting
Van 1975 tot 2020 speelde ik in de VVR de hoofdrol als voorzitter, gedelegeerd bestuurder, algemeen secretaris, penningmeester en bestuurder. Ik maakte er de belangrijkste beroepsvereniging van de reissector van.
Van 1997 tot 2022 was ik voorzitter van de Vereniging van Vlaamse Reisorganisatoren (VVRO) en zorgde ik er niet alleen voor dat, ondanks een te zware regelgeving, de meeste reisbureaus overleefden, maar bezorgde ik de VVR en de VVRO ruime financiële middelen.
In 2010 steunde ik Annick Desmet bij haar verkiezing tot bestuurder van de VVR, in 2020 deed ik hetzelfde bij haar verkiezing tot voorzitter.
In 2017 droeg ik Koen van den Bosch voor als gedelegeerd bestuurder van de VVR. De meeste van zijn beslissingen steunde ik en als ik er niet helemaal mee eens was, onthield ik mij van commentaar.
In 2022 steunde ik Frank Bouckaert, bij zijn verkiezing tot bestuurder van de VVR, nadat hij zich vroeger, zonder resultaat, kandidaat stelde.