1994
1994, januari, Sabena
Gery Daeninck (°1951) nam de operationele leiding van de Sabena-groep over van Pierre Godfroid (°1934). Hij werd later CEO van de vermogensbeheerder Robeco.
1994, 13 januari, Garantiefonds - The Soap
Stichting van de vereniging zonder winstoogmerk Garantiefonds Reisgelden met als stichtende leden: ABTO, BTO, FBAA, UPAV en VVR en als waarnemend lid Toerisme Vlaanderen.
De raad van bestuur van de VVR besprak voor het eerst in 1979 een garantiestelling van de door de reiziger betaalde reissommen. De toenmalige algemene secretaris, Willy-Paul Carlier (1940-2022, toen De Blauwe Vogel) bracht dit aan.
Buiten de VVR, onthaalde men dit idee op hoongelach, , vooral bij de grote touroperators. De Association of Belgian Touroperators (ABTO) verklaarde in februari 1982: Er werd met grote meerderheid besloten dat noch het principe van een garantiefonds, noch een geschillencommissie, waaraan onze leden zouden deelnemen konden aangenomen worden.
Op deze wijze ging men voorbij aan het feit dat in Nederland, Frankrijk en Groot-Brittannië de sector reeds voor een garantiestelling had gezorgd. De toenmalige nationale reisbureauvereniging, de Union Professionelle des Agences de Voyages/Belgische Beroepsvereniging van Reisbureaus (UPAV/BBR) achtte in 1986 het probleem bespreekbaar maar hield het bij vage plannen. De overheid had evenmin interesse. In 1982 verwees de toenmalige minister van economische zaken (Mark Eyskens °1933) de materie naar zijn collega van verkeer (Herman de Croo °1937). Eyskens vergat dat hij bevoegd was voor consumentenbescherming en niet zijn collega van verkeer. Ook de Vlaamse overheid bleef onverschillig. Een gezamenlijke actie van de VVR en Testaankoop (1986) bij de toenmalige minister van Cultuur, bevoegd voor toerisme (Patrick Dewael °1955) bleef zonder resultaat. De tweede fase van de staatshervorming (1988) maakte trouwens een einde aan de bevoegdheid inzake consumentenbescherming van de Vlaamse minister bevoegd voor toerisme. Bij het Vlaams Commissariaat generaal voor toerisme (nu Toerisme Vlaanderen) blokkeerde de toenmalige voorzitter (Rudolf Vanmoerkerke 1924-2014) het dossier.
De doorbraak kwam er na het congres van de VVR te Brugge in oktober 1990. Het congresthema was de garantiestelling in het licht van het ontwerp van E.U. richtlijn pakketreizen van 1990. De inleidende nota stelde:
Er is geen enkele twijfel dat een garantiestelling gunstig is voor de verbruiker én voor de sector. In een kwetsbare bedrijfstak als het georganiseerd toerisme, waar de ongelooflijk lage marges zelfs de grootste bedrijven kunnen in problemen brengen, heeft de verbruiker recht op absolute zekerheid. Voor vele verbruikers is de vakantie niet alleen een primaire (levensnoodzakelijke) behoefte maar in zoverre emotioneel geladen dat een teleurstelling hem voor altijd verloren doet gaan voor de sector. Ongeacht de solvabiliteit van een bedrijf of een sector betekent een absolute zekerheid tot uitvoering van het contract een aanzienlijke imagoverbetering.
Een garantiestelling kan enkel de relatie tussen reiziger en reisorganisator regelen met uitsluiting van weldadige andere relatie (bijv. deze tussen de reisbemiddelaar en de reisorganisator of tussen de reiziger en de reisbemiddelaar). Volgens de Belgische wetgeving sluit de reiziger immers een contract af met een reisorganisator. De uitvoering of niet uitvoering van dit contract betreft dus alleen deze beide partijen. De reiziger is overigens beschermd tegen het onvermogen van de reisbemiddelaar aangezien de reisorganisator gehouden is het contract tot reisorganisatie uit te voeren.
Bij zware fout van de reisbemiddelaar kan eventueel de, wettelijke verplichte, verzekering burgerlijke aansprakelijkheid van de reisbemiddelaar worden ingeroepen. De reisorganisator van zijn kant geniet eveneens een bescherming. Enerzijds heeft hij de vrijheid te handelen met de reisbemiddelaars van zijn keuze, anderzijds kan hij beroep doen op de borgstelling bij het VCGT. De ontoereikende omvang van de borgstelling doet hier niet ter zake.
De VVR formuleerde vervolgens het volgende voorstel:
De VVR en UPAV richten samen een vzw op. Deze instelling dekt de verbintenissen van de leden van de verenigingen wanneer zij aan reisorganisatie doen en de reiscontracten van de aanvaarde touroperators.
Nadat de Europese Unie op 13 juni 1990 een richtlijn goedkeurde waarin de verplichting om een garantiestelling in de nationale wetgevingen van de Lidstaten was voorzien, werden de andere belangenverenigingen van de reissector zich bewust van het probleem. De Federatie van de Toeristische Industrie (FIT) zocht dan ook contact met de VVR om tot een gemeenschappelijk standpunt/initiatief te komen.
De VVR stelde toen reeds dat een samenwerking met de andere verenigingen, zonder toepassing van het democratisch principe – één man, één stem – waar de VVR met haar meer dan 500 leden de bepalende factor zou zijn, op termijn onhoudbaar was.
Meer dan twee jaar bestudeerde een werkgroep bestaande uit Jean Helft (°1935, UPAV), Luc Van Geluwe (°1949, ABTO-BTO-Sunair) en Antoon Van Eeckhout (VVR) het project. Toen reeds duidde de VVR een aantal knelpunten aan die later leidden tot structurele problemen. Ik citeer uit verslagen van de VVR :
– De VVR ziet niet in waarom de FBAA als stichtend lid van het GF wordt weerhouden. De FBAA is vooral een groepering van vervoerders en niet van reisorganisatoren of -bemiddelaars.
– De VVR heeft bezwaar tegen de samenstelling en de bevoegdheden van het directiecomité.
– Wij waarschuwen voor de (té) grote macht van het directiecomité, en voor het feit dat de leden van dit orgaan geen bindingen mogen hebben met de reissector. Dit heeft voor gevolg dat betrokkenen geen praktijkervaring hebben en afhankelijk zijn van de directeur.
– Dit bemoeilijkt het beheer van het GF omdat alle beslissingen door drie instanties worden behandeld: de directeur, het directiecomité en de raad van bestuur.
– Een topzwaar directiecomité, heeft gevolgen voor de kostprijs van het GF. Het gebrek aan ervaring dient immers gecompenseerd door het aantrekken van dure specialisten.
– Aangezien alle deelnemende leden vergunninghouders zijn moeten de eisen inzake solvabiliteit bij het verlenen van de vergunning worden bepaald.
– Het steeds opnieuw nagaan van de solvabiliteit op basis van moeilijk te bepalen elementen is overbodig.
– De garantie van een moedermaatschappij is waardeloos. Waarom zou een “moeder” meer solvabel zijn dan een “dochter”? (zie nota 1)
– Een confrontatie tussen de verenigingen blijft mogelijk. Het is moeilijk samen te werken in een organisatie als het GF, wanneer op andere terreinen de belangen van de bepalende partners tegenstrijdig zijn. Wij pleiten dan ook voor een protocol tussen de verenigingen waarin de taken strikt worden afgebakend.
Op de stichtingsvergadering was er al een incident: ABTO, BTO en FBAA steunden de kandidatuur van Danny Vanderstraeten (zie nota 2, °1952, FBAA) voor de functie van ondervoorzitter tegen Jean Philippe Cuvelier (°1957, UPAV). Deze laatste werd dan maar tot penningmeester aangesteld. Twee weken later werden Mark De Vriendt (°1966) en Erik Vekeman (°1944) tot waarnemende directeurs benoemd.
In februari 1994 kwamen de eerste fundamentele meningsverschillen tussen de VVR en de andere partners aan het licht. Zo ontstond er een hevige discussie tussen de VVR en ABTO. Deze laatsten willen het GF als een quality label en een controleorgaan ten dienste van de touroperators laten functioneren.
In maart 1994 stelde men de voorzitter van het directiecomité (voortaan Uitvoerend comité genoemd) aan. Uit de 27 kandidaten weerhield men er, voor de vorm, vier maar de keuze was reeds lang vooraf door de (grote) touroperators gemaakt. De keuze viel op , in de reiswereld, onbekende Maurits Wollecamp (1927-1997).
Maurice (Maurits, baron 1995) Wollecamp werd geboren in Heule op 3 juni 1927 als zoon van Robert (1893-1986) en Marie Louise Deknock (1899-1977) uit een geslacht van vlasbewerkers. Hij deed Grieks-Latijnse aan het Sint Amandscollege in Kortrijk. Na studies als handelsingenieur in Leuven belandde hij in 1950 op het kabinet van CVP-minister van koloniën André Dequa (1915-2006). Met een onderbreking als ambtenaar in Congo (1952-1958) speelde hij tot 1964 een bepalende rol op de kabinetten van tal van CVP-ministers. In 1964 dropte men hem in de Bank van Parijs en de Nederlanden, waar hij in 1979 bestuurder-directeur werd en in 1988 de top (voorzitter van de raad van bestuur) bereikte. Daarnaast bouwde hij aan een uitgebreid netwerk in de academische en gezondheidssector.
Maar in de jaren negentig dreigde het pensioen en Wollecamp keek uit naar nieuwe uitdagingen. Via Jetair, waar zijn echtgenote, Nelly Vantomme (1929-2022) die 1971 bestuurder werd, belandde hij bij het Garantiefonds.
Aangezien voor zijn benoeming de steun van de VVR nodig was, ontmoette ik Wollecamp, samen met Gerard Brackx (1931-201&) op het hoofdkwartier van Parisbas. Zelden in mijn leven heb ik zo een typische tseef ontmoet: bekaam en geslepen, zalvend en manipulerend, en vooral doof voor de meningen van zijn gesprekspartners, onder het motto: Ik en de Heer hebben altijd gelijk!
De boodschap was duidelijk: Wij zullen dit onder elkaar nu eens snel regelen! Zeg mij wat je wilt en als het Mij en de Heer welgevallig is, komt het allemaal wel in orde! Heb je ambities in de politiek, uiteraard bij voorkeur CVP, zeg het maar! Wil je handels- of arbeidsrechter worden? Geen probleem! Gratis advies van onze afdleling Private Banking? Eén telefoontje volstaat.
Snel kwam hij ter zake. Ik heb sector eens doorgelicht. het ziet er niet goed uit! Een derde van de reisbureaus maakt structureel verlies. Onze eerste opdracht in het Garantiefonds zal er dan ook in bestaan, om deze stal uit te mesten!
Aangezien ik Wollecamp toen nog niet door had, probeerde ik hem er van te overtuigen dat zijn analyse, gebaseerd op de (fiscale) jaarrekeningen van de KMO-reisbureaus, niet met de realiteit strookte. Ik gaf hem echter wel het voordele van de twijfel en steunde zijn benoeming.
Toch moet de VVR Wollecamp dankbaar zijn. Door zijn onverzettelijk en arrogant optreden gaf hij ons een goed voorwendsel om het Garantiefonds te verlaten en ons eigen garantiestellingsysteem op te bouwen.
Wollecamp overleed aan een hartaanval op 23 februari 1997.
In april 1994 doken er nieuwe meningsverschillen op, onder meer het overschrijden van het budget voor de vergoeding van de voorzitter van het Uitvoerend comité (van 15.000 naar 25.000 €!); de aanzet tot een logge en dure administratie; de aanstelling van Jean-Maurice Servais (°1935), in van het Uitvoerend comité (zie nota 3) en de vestigingsplaats van het GF. Behalve wat betreft het dossier Servais, werden de VVR-bestuurders op alle punten in de minderheid gesteld.
In juni 1994 kwamen Wollecamp en Servais met de boodschap dat de rechtsvorm van het GF (vzw) niet geschikt was voor een fonds. Het moest een mutuelle worden en hiervoor was een kapitaal van 310.000 € vereist. Volgens hen, was er geen andere keuze zodat men besliste deze op te richten en het kapitaal bij de sector te halen (zie nota 4). De vzw zou blijven bestaan als een overlegorgaan waar de samenwerking binnen de sector kon worden bijgestuurd.
In augustus 1994 stelden Wollecamp en adviseur Servais in één klap de premie (25/10.000) en de herverzekeraar (Cobaq (zie nota 5) voor. Andere herverzekeraars, bijv. op buitenlandse markten, kwamen niet aan bod, alhoewel wij later ontdekten dat deze wel degelijk aanwezig waren (bijv. Gerling). Ook de ontwerptekst van het uitvoeringsbesluit op art. 36 van de reiscontractenwet, dat later door de minister van economische zaken moest worden genomen, kwam op tafel.
In oktober 1994 ontdekte de VVR dat de Parisbas (de vroegere werkgever Wollecamp) als huisbankier van het GF was aangesteld, zonder dat enige andere bank ook maar een kans kreeg. Tevens stelden wij vast dat een deel van de werkingskosten van ABTO (waar het GF voorlopig huurde) door het GF werd gedragen.
Op 16 november 1994 draaide een eerste poging om de Onderlinge verzekeringsvereniging op te richten op een sisser uit. Jean Philippe Cuvelier (°1937 UPAV) stelde zich op als kandidaat-voorzitter van de verzekerings-vereniging (zie nota 6). Gelukkig was de Nederlandse tekst van de ontwerpstatuten zo slecht dat de meeste Vlaamse kandidaat stichters hem weigeren te ondertekenen. Dit gaf de mogelijkheid om de stichting uit te stellen tot het probleem van het voorzitterschap was geregeld. Uiteraard waren de problemen met de statuten en met het voorzitterschap van Brackx en Cuvelier slechts secundair. ABTO en vooral de NUR Groep (Thomas Cook) bezonnen zich over de wenselijkheid van een garantiefonds.
Eerst moest er zekerheid komen dat een coalitie van KMO-beroepsverenigingen of reisbemiddelaars (VVR, UPAV, BTO of FBAA) geen bepalende invloed op het GF zou uitoefenen. Twee maanden lang werden de FBAA en UPAV, benaderd om het kamp ABTO/BTO te vervoegen. Toen dit gelukt was, kon eindelijk op 14 januari 1995 de Onderlinge verzekeringsvereniging Garantiefonds worden opgericht. De meerderheid (FBAA, ABTO, BTO) verkoos Gerard Brackx (1931-2011) tot voorzitter., Jean Philippe Cuvelier (°1957) tot ondervoorzitter. In dezelfde vergadering besliste men om de zetel van het GF definitief in de gebouwen van het solidariteitsfonds van het FBAA onder te brengen (zie nota 7).
In februari 1995 stelde men Marcel De Doncker (°1930, zie nota 8) aan tot tweede lid van het Uitvoerend comité. Men bedanke Eric Vekeman (°1944), de waarnemende directeur met een VVR-profiel, voor zijn diensten en benoemde Marc De Vriendt (°1966) tot administratief directeur. Men zou later een algemeen directeur aanwerven (zie nota 9).
In maart 1995 diende men het dossier van het GF in bij de Controledienst voor de Verzekeringen. Toen kwam men tot de bevinding dat het minimum vereiste kapitaal voor een onderlinge verzekeringsvereniging geen 310.000 € maar 372.000 € bedroeg (zie nota 10). De VVR tilde zwaar aan deze fout en verweet het Uitvoerend comité en de directie van het GF onzorgvuldigheid.
Aangezien de leden van het Uitvoerend comité zich niet meer wensten te onderwerpen aan kritiek uit de raad van bestuur stelde men in april 1995 de oprichting van een kerncomité voor. Dit nieuw beleidsinstrument zou de vergaderingen van de raad van bestuur voorbereiden (zie nota 11). Ondanks het feit dat dit orgaan niet statutair was, legde iedereen er zich bij neer (zie nota 12). Ondertussen werd de reisorganisatoren aanbevolen om in hun prijzen voor het zomerseizoen reeds 25/10.000 premie (zie nota 13) voor het GF in te rekenen.
In september 1995 verklaarde het Uitvoerend comité zich onmachtig om de erkenning van de onderlinge verzekeringsvereniging in orde te brengen. Als oplossing stelde men voor een gespecialiseerd adviesbureau in de arm te nemen, (kostprijs: 25.000 €). De raad van bestuur, aanvaardde dit, ondanks hevige tegenstand van VVR Als derde lid van het Uitvoerend comité benoemde men Kamiel De Witte (1928-2021). VVR en UPAV blokerde een voorstel van het Uitvoerend comité om lidgeld te vragen aan alle verzekerde reisbureaus. Anderzijds, stelde de BTO (grote ketens) plots het GF in vraag. Zij waren niet bereid om ook op vliegtickets premies te betalen.
In februari 1996 verzocht het Uitvoerend comité om een verzekering burgerlijke aansprakelijkheid voor henzelf en, voor de vorm, ook voor de leden van de raad van bestuur af te sluiten (kostprijs: 30.000 € per jaar !). De VVR verzette zich tegen dit voorstel. De VVR informeerde tevens wat er was gebeurd met de door de (grote) touroperators geïnde en niet aan het GF doorgestorte premies. Hierop kwam geen antwoord (zie nota 14).
In mei 1996 grepen de algemene vergaderingen plaats van zowel de v.z.w. als de onderlinge verzekeringsvereniging Garantiefonds. Op de agenda kwam onder meer voor: de goedkeuring van de rekeningen en vooral de ontbinding van de vzw. VVR en UPAV weigerden deze goed te keuren zolang de onderlinge verzekeringsvereniging haar erkenning als verzekeraar niet had verkregen. Aangezien men de twee derden meerderheid niet bereikte, ging de ontbinding niet door.
Op een nieuwe algemene vergadering op 20 mei 1996 bleek UPAV echter zodanig onder druk gezet dat zij de VVR in de steek liet en de ontbinding van de vzw goedkeurde. Tijdens deze vergaderingen suggereerde Van Eeckhout aan wie het bij het GF voor het zeggen had, om ontslag in te dienen. Een team dat niet in staat was om op 2,5 jaar en met 220.000 € kosten het GF van de grond te krijgen, kon zich maar beter met iets anders bezighouden. Met deze suggestie hield men echter geen rekening. Meer zelfs: men droeg De Vriendt als full directeur voor (zie nota 15). Men wees wel het verzoek af van de leden van het Uitvoerend comité om bestuurder van het GF te worden teneinde hen toe te laten te ontsnappen aan een BTW heffing. Tevens weigerden de leden van ABTO om de ten onrechte geïnde GF-premies terug te storten of aan het GF over te maken.
Op 8 juli 1996 behandelde de Controledienst van de Verzekeringen het GF-dossier. Op 10 juli 1996 verscheen in de Gazet van Antwerpen een artikel waarbij men aangekondigde dat minister van economische zaken, Elio di Rupo (°1951), het erkenningsbesluit had goedgekeurd en dat het GF op 1 augustus 1996 operationeel zou worden. De BRTN nam dit bericht over en contacteerde Gerard Brackx (1931-2011) voor een interview. Deze was echter verhinderd en verwees naar Willy Van Walleghem (°1938), toen voorzitter van ABTO. Volgens Van Walleghem zouden alle klanten die na 1 augustus 1996 vertrokken, verzekerd zijn en 20 % van de reisbureaus zouden niet door het examen geraken. Dit was de eerste openbare verklaring die er op wees dat ABTO van plan was om het GF te misbruiken om een (groot) aantal KMO-reisbureaus uit te schakelen.
Het GF stelde de regels inzake aanvaarding van de verzekerde reisbureaus voor. De herverzekeraar (Cobaq) zou een bepalende rol spelen. De VVR wees dit af omdat een belanghebbende derde nu eenmaal geen beslissende stem kan hebben.
Op 17 september 1996 verscheen het KB tot erkenning van het GF als verzekeraar. Ondertussen hadden Antoon Van Eeckhout en Gielens (1931-2012) ontslag genomen als bestuurders en werden vervangen door Luc Demuynck (°1942, VVR-voorzitter) en Carl Appels (°1942, toen VVR-algemeen secretaris). Walter Raspoet (°1942) bleef bestuurder én secretaris van het GF.
Het GF besliste, op verzoek van de VVR, de jaarlijkse bijdrage af te schaffen (zie nota 16) en de expertisekosten recupereerbaar te maken. Om de neutraliteit van de directeur van het GF te garanderen, werd aan Mark De Vriendt verzocht ontslag te nemen in alle mandaten waarvoor hij vroeger namens ABTO was aangeduid. Knelpunten bleven de onterechte inning van GF-premies en het toetredingsgeld voor reisorganisatie (60 % van de eerste jaarpremie) waartegen vooral de Sun Groep bezwaar maakte.
In november 1996 deelde men de VVR (vertrouwelijk) mee dat het ministerie van economische zaken, ingevolge een politieke tussenkomst, niet verder zou aandringen op het recupereren van de ten onrechte geïnde GF-premies.
Op basis van vorm en inhoud van de verklaringen van De Vriendt op een informatievergadering op 11 december 1996 herzag de VVFR haar ordewoord. Het luidde voortaan: de VVR-leden betalen best GEEN premies en ondertekenen ook best geen polis. De VVR werd verstrakte nog haar houding toen Wollecmap, in januari 1997 verklaarde dat het GF een saneringsorgaan was en dat een beroepsprocedure tegen het weigeren van aansluiting dus volkomen nutteloos was. De Vriendt bleef weigeren om de beslissing van september 1996 inzake zijn ontslag uit alle ABTO-mandaten (vooral in het technisch comité) uit te voeren. Een meerderheid van de raad bestuur van het GF, inclusief onze vrienden van UPAV., steunden hem hierbij.
In februari 1997 doken de eerste problemen inzake de aanvaarding van reisbureaus op. Vooral de strikte toepassing van de door het GF zelf vastgelegde criteria (die het KB in uitvoering van art. 36 van de reiscontractenwet overnam) en de bankwaarborg waren knelpunten.
In maart 1997 formuleerde VVR een waarschuwing aan het GF. De tekst luidde als volgt:
Verschillende knelpunten rond het GF zijn nog steeds niet opgelost en als de meerderheid in de raad van bestuur van dit organisme zich verder weigert te bekommeren om de problemen van de (KMO) reisbureaus dan gebeuren er ongelukken! De voornaamste problemen zijn en blijven :
– De verplichting om financiële garanties te stellen is (nog) niet in de reisbureauwetgeving ingepast. Een vergunning kan dus niet geweigerd worden omdat men niet verzekerd is.
– Het KB tot bepaling van de voorwaarden waaraan een verzekeraar die het financieel onvermogen van een reisonderneming moet beantwoorden, is nog niet verschenen.
– Op 21 maart 1997 waren slechts 236 van de 1300 reisbureaus verzekerd. De derde grootste touroperator (Sunair) is nog steeds niet toegetreden. Wij zien dan ook niet in waarom kleine(re) reisorganisatoren voortvarender zouden moeten zijn dan deze grote touroperator.
– De vorm van de door het GF gevraagde bankwaarborg (een abstracte borg) is onaanvaardbaar.
– Het recht om over zijn dossier gehoord te worden is nog steeds niet geformaliseerd en wordt dus zelden toegepast.
– De kosten van het GF blijven buitensporig hoog.
– De toetredingsbijdrage is wel bepaald voor de reisorganisatoren die in het verleden (1996) de mogelijkheid hadden om de premie in hun kostprijs te berekenen (60 % van de bijdrage van 1997) maar NIET voor de nieuwe reisorganisatoren en/of de bestaande reisbureaus die hun reisorganisatie willen uitbreiden.
– Wij blijven ons vragen stellen over de neutraliteit van het GF. De directeur van het GF blijft ABTO vertegenwoordigen in het technisch comité en de Geschillencommissie en één van de deelnemende beroepsverenigingen (FBAA) heeft een onaanvaardbaar financieel belang bij het GF (verhuring van lokalen).
– Overigens heeft de VVR het voornemen om te voorkomen dat het GF promotie voert ten overstaan van het publiek en ten nadele van de overgrote meerderheid van de reisbureaus – zolang geen relevant deel van de reisbureausector is aangesloten.
Aangezien men onze waarschuwing niet ernstig nam, besloot de VVR in april 1997 om het GF in kortgeding te dagvaarden. Het ordewoord van de VVR werd dan ook als volgt herzien: In het licht van de dagvaarding die de VVR heeft uitgebracht ten laste van het Garantiefonds raden wij de reisbureaus die nog niet zijn aangesloten bij het GF aan te wachten met aansluiting en diegenen die wel zijn aangesloten om de betalingen aan het GF op te schorten.
In de mate dat de VVR zich steeds principiëler opstelde, werden de voordelen die de VVR voor de kleine reisbureaus had bedongen, één voor één afgebouwd :
Op 30 april 1997 herriep men, op voorstel van de FBAA, meerderheid tegen minderheid (VVR) de vroeger genomen beslissing om de expertisekosten terug te betalen. Achteraf bleek dat dit tot doel had te voorkomen dat reisbureaus zich tot andere verzekeraars dan het GF zouden wenden.
De invoering van de, voor KMO-reisorganisatoren, onhaalbare verminderde premievoet : de normale premie van het GF (25/10000) kon tot 16,5/10000 worden verminderd als er een bijkomende borg (bijv. van de moedermaatschappij) werden gesteld van 10 % van de omzet.
Het voornemen van het GF om naast de verzekering financieel onvermogen ook de leveringsplicht van de TO’s te verzekeren.
Op 20 mei 1997 stelde de raad van bestuur, meerderheid tegen minderheid (VVR), de nieuwe voorzitter van het Uitvoerend Comité, Mark Lambrechts (1941-2002, zie nota 17) aan. De VVR had niets tegen deze, in bankzaken, bijzonder bekwame man. De VVR had echter wel een probleem met de wijze van aanstellen. Het bleek dat de heer Lambrechts door de top van het GF (de facto ABTO en De Vriendt) zijn functie reeds was toegezegd vooraleer hij aan de raad van bestuur was voorgesteld.
In dezelfde vergadering stelde men een statuutwijziging voor die de mogelijkheid zou scheppen om een stichtende beroepsvereniging van het GF (de VVR!) uit te sluiten. Meteen provoceerde men de VVR door de definitieve weigering door de raad van bestuur van het GF om De Vriendt als lid van het technisch comité terug te trekken. Als argument voerde men aan: Van Eeckhout wenst door het ontslag van Marc De Vriendt een meerderheid te bereiken in het technisch comité om bepaalde doelen te bereiken (zie nota 18).
Op 5 juni 1997 belegde men op dezelfde dag zowel een statutaire algemene vergadering als een buitengewone algemene vergadering. Deze vergaderingen begonnen al slecht want zowel de wijze van uitnodiging als de aanwezigheid van sommige personen was in tegenstrijd met de geldende wetgeving en de statuten (zie nota 19). Om dit euvel recht te zetten, paste men op het einde van de vergadering de aanwezigheidslijst aan.
Koen Van Hauwermeiren (°1949), deelgenoot van het GF en VVR-bestuurder, stelde aan de voorzitter (Brackx), de directie (De Vriendt) en de commissaris-bedrijfsrevisor, volgende vervelende vragen:
– Welke oplossing heeft het GF gegeven aan het probleem van de ten onrechte geïnde premies. Zijn deze voor het GF verloren? Welk standpunt neemt de Controledienst voor de Verzekeringen en de minister van economische zaken in? Antwoord : geen.
– De revisor beweert: van de bestuurders de gevraagde inlichtingen en ophelderingen bekomen te hebben. Welke inlichtingen en ophelderingen werden van welke bestuurders bekomen? Antwoord: er werden geen specifieke vragen aan specifieke bestuurders gesteld. De vragen werden gericht aan de directie die ze eventueel aan de bestuurders optredend in college heeft overgemaakt.
– De betaalde premie voor Cobac (herverzekeraar) bedraagt in 1996 (3 maand) meer dan 3 miljoen BEF. Hoeveel zal de premie voor een werkjaar bedragen? Antwoord : 26 (zesentwintig) miljoen!
– Het GF heeft in 1996 voor 34 miljoen BEF belegd. Welk was het nettorendement van deze beleggingen in 1996 ? Antwoord : geen
– Welke banken werden gecontacteerd om deze beleggingen te verzorgen? Antwoord: verschillende banken.
– De namen van de banken en hun voorwaarden? Antwoord : geen.
– Hoeveel informatiesessies werden er ingericht en hoeveel reisagenten werden op deze wijze bereikt. Antwoord: geen.
– Welk is de reden waarom op 20 mei 1997 slechts 21 % van de reisbureaus waren aangesloten? Antwoord : geen
– In 1996 werd er voor 37 miljoen premie betaald op basis van de 16,25/10.000 regel. Moesten de betrokken reisorganisatoren de normale premie (25/10.000) hebben betaald dan zou het geïnde bedrag 56,923 miljoen zijn geweest, dus 19,923 miljoen meer. Welk is nu het financieel voordeel van het GF? Antwoord : geen
– De huurlast van het GF bedraagt 360.000 F per personeelslid. De huurlast bij een representatieve touroperator bedraagt 40.000 F. Graag een verklaring! Antwoord: de lokalen worden ook nog door andere mensen gebruikt dan het personeel.
– De klanten van het GF zijn de reisbureaus. Waarom is een budget van 2,8 miljoen BEF dan voornamelijk op het grote publiek gericht? Antwoord : geen
– De gemiddelde personeelskost van het GF bedraagt 1,8 miljoen BEF. De gemiddelde personeelskost in onze sector bedraagt 1,1 miljoen BEF. De gemiddelde personeelskost in de accountancy/boekhoud sector bedraagt 1,4 miljoen BEF. Graag een verklaring Antwoord : geen.
Het advies van de VVR aan haar leden, na deze gedenkwaardige en turbulente vergadering luidde dan ook als volgt:
Wachten met aansluiten tot de wettelijke verplichting definitief is, tot er andere aanbieders op de markt beschikbaar zijn en tot de uitslag van de procedure die de VVR, ten laste van het GF heeft ingesteld, bekend is. Wie wel al aangesloten is zou – al zij het maar uit voorzichtigheid – betalingen aan het GF moeten opschorten.
Op 19 juni 1997 keurde de raad van bestuur van het GF de statuutwijziging goed die de mogelijkheid moest scheppen om de VVR uit te sluiten. UPAV stemde met de ABTO/BTO en FBAA mee. Om dit te verantwoorden lanceerde Cuvelier (UPAV) een persoonlijke aanval op Van Eeckhout. Hierin stelde hij dat Van Eeckhout en hij alleen, verantwoordelijk was voor de dagvaarding van de VVR ten laste van het GF. Hij zou nochtans beter moeten weten. Zijn toenmalige ondervoorzitter, Alain Varenne, woonde alle vergaderingen van de raad van bestuur van de VVR bij en had hem geïnformeerd dat het hier een vrijwel unanieme beslissing van de raad betrof.
Tot zover de historiek van het Garantiefonds, dat werd opgericht als een orgaan voor de ganse sector, maar een verlengstuk van de grote marktspelers is geworden.-
1994, 23 januari, Sabena
Elio di Rupo (PS, °Morlianwelz 1951) volgde Coëme (°1946) op als minister van verkeer. Hij bleef het tot 25 juni 1995.
1994, 25 januari, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – * VVR lid, (*) nam later ontslag.
(5385) *C & H Travel bvba, Oudenburg, gesticht op 10 januari 1994 door Cornelia Vandenberghe (°1960, ex Jetair) en Hilde Vandorpe (°1958). Deze laatste nam in 2000 de leiding over. Hilde was een goede verkoopster maar geen manager. Een faillissement was dan ook onvermijdelijk, dit gebeurde in juni 2017.
(3295, 5395)Reizen De Globetrotter n.v., Deinze, zie 16.03.1989
(1865) Garage *De Mus n.v., Ham-Kwaadmechelen, gesticht in de jaren zeventig door Edgard Wellens en Lyliane Eyckmans en verkreeg in 1985 al een vergunning. In 1994 gig men een fusie aan met de, op 30 september 1993 gestichte nieuwe vennootschap, Reizen *De Mus n.v. waar Carine Wellens (°1964) de dienst uitmaakte. In 1999 nam Carine in eigen naam het handelsfonds van de vennootschap over en baatte tot 2004 de reisbemiddelaar *De Mus Reisbureau uit. Begin 2013 namen Mario en Christiaan Muylle uit Roeselare en gevestigd op hetzelfde adres als Dovy Keukens, de vennootschap over en men wijzigde de doelstelling naar productie van meubels en keukens.
(5393) Marbel Tours, bvba, St. Jans Molenbeek, gesticht op 26 november 1993 door Mustafa Ouezekhti die het dagelijks bestuur toevertrouwde aan Herman Hegman (°1954, ex King Reizen, Transcontinental en Aviasales). In 1996 tork het VCGT de vergunning in en op 22 mei 2000 kwam de gerechtelijke vereffening.
(5391) *Orion International nv, Antwerpen (2006: Zaventem), gesticht op 13 januari 1994 door Mustafa Hasencebi, Abdulkadir Kolot en Ugur Guruscu. Men nam toen toen zowel het handelsfonds als de voormalige eigenaar, Jean Alen (°1947), van het failliete (1959) Orion over. Maar Alen achtte het snel voor bekeken en vertrok naar Cruise Travel. Hij werd opgevolgd door Peter Merckx (°1956, ex Airtour, Sunsnacks, Golden Label Travel, Quality Travel, Orion) die op zijn beurt in juni 1998 werd vervangen door Kara Mehmet Oktay (°1969, Bosphorus 1992-1997, later Kara Travel, failliet). In december 2002 dook Roland Vermaillen (°1944, Generalcar 1970-1976, Travelpartners, TSC, Fidelity Europe, Marmara, Corendon) op. De laatste persoon belast met het dagelijks bestuur was Levent Apaydin (°1977, ex Ten Tur).
In maart 2007 trok VCGT de vergunning in en het faillissement volgde op 1 december 2009.
Ondertussen waren in februari 2002 de gebroeders Devrim Arben en Harullah Hayri Icci als bestuurders eigenaars opgedoken. Blijkbaar geen onbemiddelde figuren aangezien de eerste in Monaco was gedomicilieerd.
Orion International was, zoals een aantal andere bedrijven van vreemde origine, een voorbeeld van geplande fraude. Men opereerde enkele jaren correct, wekte vertrouwen en vervolgens verhuisde men niet alleen de winsten, maar ook het patrimonium naar het moederland, waarna men kort daarna, met nieuwe figuren hetzelfde begon.
(5381) Ro Travel bvba, St Genesius Rode, gesticht begin 1994 als éénmanszaakt door Eric Liebert en Rita Meul (°1955) en in september 1995 omgevormd tot bvba. Men stopte de reisbureau-activiteiten begin 2014.
(5383) *Ster Reizen, Wieze, gesticht als eenmanszaak in januari 1994 door Luc De Smedt (°Aalst 1957, Sun Reizen 1992-1994) die Carine De Leys (°1957, ex Sunair 1976-1994) belastte met het dagelijks bestuur. Zij werd in 1997 opgevolgd door Bart De Bisschop (°1964). In 2006 vormde men de éénmanszaak om tot bvba en nam Luc De Smedt de dagelijkse leiding.
(5389) *Verco-Incentive Travel n.v., Kapellen (2004: Aartselaar), gesticht op 18 december 1993 door Marcel Verheyden (°1964), Magda De Neef en Guido Van Dingenen (°1955, ex Wirtz, ex Incentive Travel). Deze laatste kreeg het dagelijks bestuur en werd in 2003 opgevolgd door Verheyden.
1994, 16 februari, Reiscontractenwet
Het federaal parlement keurde de reiscontractenwet, opvolger van de Internationale overeenkomst betreffende het reiscontract (CCV), goed. Publicatie in het Belgische Staatsblad gebeurde op 1 april 1994 en de wet werd van kracht op 4 oktober 1994. Men regelde sommige onderdelen, bijv. de garantiestelling, slechts veel later.
1994, maart, BTN
Sunsnacks, Sunair, Jetair, Allair, Transeurope en Europabus kondigden de creatie van een reservatiesysteem aan. Zij richtten hiervoor Belgian Travel Network op die later een monopolie verwierf op haar terrein. Men ging van start in november. Willem Van Neck (°1955, zie nota 20) was er van 1995 tot 2015 directeur, maar werd toen, zonder enige aanwijsbare redne, gedumpt.
1994, 3 maart, vergunningen
Het VCGT kent volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – * VVR lid, (*) nam later ontslag.de
(5403, 2441) Reizen *De Paepe, Hofstade, gesticht op 16 maart 1994 als de éénmanszaak van Godelieve De Paepe (°Aalst 1957, VIP Reizen 1985-1991, Frits Reizen 1991-1994). Zij stopte de activiteiten in 2000 en verkocht het handelsfonds aan (5671) DCFT en baatte tot 2003 op hetzelfde adres het bijkantoor van dit reisbureau uit tot zij in mei 2003 opnieuw een eigen vergunning aanvroeg. In september 2009 stopte zij opnieuw en verkocht haar handelsfonds aan (7125) Travel Concept (zelf gestopt in 2013).
(3559) Autocars De Turck bvba, Grimminge, gesticht op 28 maart 1990 als autocarbedrijf door Daniel (1927-2024) en Hans De Turck. De insolventieverzekering werd in maart 2015 opgezegd. De vennootschap is nog (2024) actief als vervoedrer.
(5399) Kindt Reizen (Vlam Travel), Oostnieuwkerke was de eenmanszaak van Marie Christine Vanholme-Kindt (°1951, ex Vlam Reizen, failliet). Enkele maanden later verkocht zij het handelsfonds aan Vlam Travel (zie aldaar).
(5397) *MVZ cvba (1999: *Exclusive Destinations, 2000: n.v.), Gent (2005: Sint Martens Latem), gesticht op 1 december 1989 als zakenkantoor door Mark Van Zeveren (°Gent 1955) en zijn echtgenote Claudine Bruggheman. Begin 1994 vormde men het zakenkantoor om tot een reisbureau en kreeg Suzy Gellaerts (°1949, ex Asat) het dagelijks bestuur dat in februari 2000 Van Zeveren overnam.
Via het Zwitserse Hapimag concept (een soort timesharing) maakte Marc kennis met de reiswereld maar besliste snel, na enige negatieve ervaringen, om resoluut voor de echte reisbureausector te gaan. Het bedrijf evolueerde tot de marktleider in Vlaanderen voor luxe vakanties. Van Zeveren was een gedreven zakenman die geen hinderpalen accepteerde. Als het kon, liep hij eromheen, maar als het moest, ging hij er straith over.
In december 2019 zette BV Capital Partners, de investeringsgroep van de Belgische familie Vanoorbeek en de Nederlandse familie Blydenstein, die ook eigenaar is van Pegase, stappen om Exclusive Destinations over te nemen. Ingevolge de coronacrisis ging deze overname niet door. Achteraf bleek dat het de laatste jaren toch niet zo goed ging en dat een eventuele overname eigenlijk een reddingsboei was. In december 2020 kwam er een einde aan het avontuur (faillissement).
Mark Van Zeveren werd geboren in Gent op 30 maart 1955 als zoon van Maurits ((1925-2005) en Louise Meerpoel (1925-2023). Hij studeerde aan het Gents Atheneum en behaalde in 1977 aan het RUG een master in de geschiedenis. Tien jaar lang gaf hij les in verschillende middelbare scholen maar het onderwijs voldeed niet aan zijn (financiële) verwachtingen.
In 1987 vertrok hij dan ook naar de Eural Bank en enkele jaren later introduceerde hij de SEFB Bank (later Record Bank) in Vlaanderen. Via het Zwitserse Hapimag concept (een soort timesharing) maakte Mark kennis met de reiswereld maar besliste snel, n enkele negatieve ervaringen, om resoluut voor de echte reisbureausector te gaan.
In tegenstelling tot wat men van een gewezen bankier mocht verwachten, had Van Zeveren vrijwel geen inzicht op het bedrijfsbeheer. De voorschotten van de reisbureaus en de klanten stroomden binnen en hij beschouwde deze fondsen zonder meer als verworven. Het faillissement was dan ook een zware dobber voor de insolventieverzekeraar (Armin).
(3175, 5407) Autocars & Reizen Thor bvba, Aartrijke-Zedelgem, gesticht op 10 oktober 1969 door Hilaire Roose en verkreeg in 1970 al een C-vergunning. Sedert 1984 is Jean-Marc Roose actief in het bedrijf en nam het in 2002 volledig over. Met slechts één eigen autocar biedt men een beperkt aantal reizen aan.
(5401) *Traffic nv, Mechelen, gesticht op 12 februari 1994 door Marleen Alleman (ex Connections 1988-1994), Christine Taverne (ex Wagonlits 1983-1994) en Ronny Bayens (°1960). Het was één van de weinige franchisekantoren van de Connections groep. Men zette de De reisbureau-activiteiten stop in 2005 en de vereffening volgde op 30 oktober 2007.
(2253) *Umay Reizen bvba, Genk, gesticht op 23 januari 1994 door Mehmet Hassancebi en Solange Bury (°1961, bachelor toerisme). Hassancebi was ook betrokken bij Sultan Reizen, Nederland en Bury was slechts in naam bestuurder en belast met het dagelijks bestuur en werd al in oktober 1996 vervangen door Hassencebi. Eind 2001 trok het VCGT de vergunning in en men ging in vereffening op 3 oktober 2010. In de tussenliggende periode is men ongetwijfeld nog illegaal actief geweest.
1994, 31 maart, TEA
TEAMCO, een restant van de TEA groep van Georges Gutelman (1938-2019) ging failliet. Het bedrijf was gespecialiseerd in het onderhoud van vliegtuigen en kende zijn beste tijd toen het, door tussenkomst van de liberale minister Jean Gol, een lucratief NAVO-onderhoudscontract voor helikopters had in de wacht gesleept.
1994, 21 april, vergunningen
Het VCGT kent volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – * VVR lid, (*) nam later ontslag.de
(3467) Debonné n.v., Heule (2011: bvba) gesticht in het begin van de jaren tachtig als eenmansautocarbedrijf door Dirk Debonné (°Kortrijk 1957) die in de voetstappen trad van zijn vader (+) Lucien en zijn moeder Henriette Delatter (°Heule 1935). Op 22 december 1993 richtte men een n.v. op met Dirk Debonné, zijn moeder en zijn echtgenote Chantal Vanhaeren (°Blankenberge 1958). Men leverde de vergunning een onbekende datum in maar de bvba is nog actief als begrafenisondernemer.
(5417) *Govaka cv, Brussel, was de vakantiedienst van de KWB (Katholieke Werklieden Bond) en vormde zich op 22 december 1993, onder druk van de VVR, tot een coöperatieve vennootschap. Ann Martens werd directeur (tot 2006) en Pascal Haemers (Ultra Montes 1974-1978) belast met het dagelijks bestuur. Hij werd tevens directeur (2006-2013) en in deze functie opgevolgd door Bart Winne. Sedert 22 maart 2014 was Michel Vandendriessche (°1955, master economie, Vakantiegenoehens-Passar) voorzitter van de raad van bestuur. Op 16 maart 2021 vereffende men de vennnotschap.
(5419) *Jupiter Reizen bvba, Kortrijk, gesticht op 28 maart 1994 door Elodie (°Kortrijk 1971, Business Travel 1991-1994), Eva (°Kortrijk 1976) en Koen Seys (°Kortrijk 1973) en Marleen Vervaeke (1951-2010, ex Business Travel). Deze laatste was belast met het dagelijks bestuur.
(2255) Krito Travel bvba, Buggenhout, gesticht op 10 februari 1993 door Carl Adams, die ook betrokken was bij een publiciteitsbureau en groothandel in boeken en tijdschriften (Publi Six, gesticht in 1986, failliet in 2008). Els Hautekeete (°1967, ex De Wilde Reizen) kreeg het dagelijks bestuur. Zij werd in juli 1996 opgevolgd door Chantal Verreyken (°1957, Modern Toerisme 1988-1993) en in juni 1997 door Kathelijne Turcksin (°1968, bachelor toerisme, ex Reizen Van Mullem). In september 1998 trad de zaakvoerster van Publi-Six, Christiane Heyvaert (°1950) aan. Men stopte de reisbureau-activiteiten in augustus 2007 en het faillissement volgde op 21 april 2008.
(5411) Reizen *Lipsius nv, Overijse (2006: bvba) gesticht op 4 februari 1994 door Annie Taeymans (bestuurder tot 2000) en Paul en Pierre Bouvin (°1948, ook Hageland Cars, later failliet). Op 30 januari 2006 wijzigde men de naam in Immo Lipsius en zag men af van reisbureauactiviteiten. Gedurende een aantal jaren was ook Regine Bartholomees (ook actief bij Doro Travel, later failliet en nog later actief als Travel Expert, er bestuurder (tot 2011). Immo Lipsius ging failliet op 7 december 2023.
(5413) Nam-Fong Travel bvba, Antwerpen, gesticht op 31 januari 1994 door personen wiens identiteit nooit duidelijk was. De bestuurders waren Antoine Prion en Karin Albrechts (°1958, ex Cargus Travel). Deze laatste oefende officieel het dagelijks bestuur uit, maar was nooit aanwezig. Men ging failliet in november 1996.
(3485, 5409) Riks Reizen bvba, Zwevegem (2002: Desselgem), gesticht op 24 januari 1985 als autocarbedrijf onder de naam Flandria Reizen Zwevegem en verkreeg toen al een C-vergunning. Eigenaar was Eric Myny. In oktober 1994 nam Omer Gotelaere de vennootschap oer en wijzigde de naam in GS Logistics maar het faillissement volgde op 23 mei 2003.
(5415) *Robins Travel n.v., Wilrijk, gesticht op 20 januari 1994 door Robert Vanderwallen (°1949, ex commercieel directeur van Mercedes Benz Mechelen), zijn echtgenote Sabine Lawaisse, Erik Marinssen (bestuurder tot 2006) en Paul De Waegenaere (°1953, Transocean 1984-1989, Wagonlits 1990-1993). Deze laatste kreeg het dagelijks bestuur, in 1997 opgevolgd door Louis Van Den Bergh (°1946, American Express 1969-1982, De Keyzer Thornton 1983-1988, Belgium International 1988-1993, Wagonlits 1993-1996). In augustus 2007 nam Robert het dagelijks bestuur in handen. Sedert 2011 is ook Els, dochter van Robert bestuurder. Robins Travel ontwikkelde ook een belangrijke touroperator activiteit onder de naam Footprints, een handelsfonds dat zij kochten van Koen Van Hauwermeiren (°1949).
(5425) *Senfre Travel nv, Lommel, gesticht op 8 september 1993 door André Bawin (Fiesta Reizen 1980-1983, Express Travel 1983-1994), Johanna Raspoort en Henri Lienskens. Op 17 oktober 1996 kwam plots een faillissement.
(5423) *VOS Travel n.v., Roeselare, gesticht op 1 januari 1977 door Gilbert Hoornaert (°Roeselare 1941) onder de benaming Lichaam-verzorgingscentrum Tilken pvba. Nadat Gilbert enkele jaren reizen had georganiseerd met zijn vzw Vlaamse Omnisport besloot men in 1994 deze activiteiten te legaliseren en traden echtgenote Rita Lapete (°Diksmuide 1940) en zoon Tom (°Roeselare 1968), die bij diverse autocarbedrijven actief was geweest, toe. Men wijzigde zowel de rechtsvorm als de naam. Sedertdien is dit een succesvol bedrijf vooral actief in wintersport, fiets- en wandelvakanties.
1994, 21 april, Algemene vergadering VVR
De algemene vergadering van de VVR keurde de Ethische Code van de reisagent goed. Zij verkoos tevens Ronny Peuteman (1950-20°20) en Koen Van Hauwermeiren (°1949) tot nieuwe bestuurders. Tevens aanvaardt de raad van bestuur een aantal nieuwe leden, waaronder Allair, maar de lijst hiervan bevindt zich niet meer in het archief.
Ronny Peuteman
Ronny Peuteman (ambtstermijn 1994-1997) werd geboren in Oostende op 25 maart 1950. Naar eigen zeggen studeerde hij boekhouding, maar het is niet duidelijk of hij dit in het middelbaar of in het hoger onderwijs deed.
In elk geval trad hij in 1972 in dienst bij Sunair als boekhouder en eigende zich gaandeweg de titel van hoofdboekhouder toe. Vanaf 1982 kreeg hij steeds meer commerciële functies toegewezen. In zijn CV beweerde Peuteman in die periode commercieel directeur van Sunair België te zijn, maar toen ik Rudolf Vanmoerkerke (1924-2014) daar ooit naar vroeg, herinnerde hij zich daar niets van. Hoe dan ook, in 1986 werd hij directeur van Airtour, het upmarket merk van de Sun Groep en boekte daar uitstekende resultaten.
In 1989 stapte Peuteman over naar de concurrentie en bekleeddde diverse commerciële functies bij Sunsnacks en Neckermann (laterr Thomas Cook). Hij werd er op 30 mei 1995 op staande voet ontslagen toen men vaststelde dat hij stilletjes, op kosten van zijn werkgever, een eigen touroperator aan het opbouwen was. Dit gebeurde effectief op 1 september 1995 door de oprichting van de bvba Hello Holdiays, later omgedoopt tot Symphony Reizen.
Vanuit deze vennootschap probeerde Peuteman ook de cv Hello Holidays Partners (samenwerkingsverband) en de n.v. Hello Holidays International (touroperator) te controleren. Deze laatste was eigenlijk de nieuwe naam van de n.v. Worldwide Lierke Plezierke. De partners in Hello Holidays International waren: Tourism & Leisure Invest n.v. (zie nota 21), Hello Holidays Partners cv (zie nota 22), Cyberness n.v. en United Touristic Organisation (zie nota 23). Door onenigheid tussen de aandeelhouders, grote tegenstand van de concurrentie en de mythomanie van het management, eindigde het in een catastrofe. Op 15 juli 1998 legde men de boeken neer.
Het Hello Holidays avontuur eindigde met een financiële kater voor de hoofdaandeelhouders (schade ongeveer 2,5 miljoen €), de smadelijke aftocht van Peuteman op 10 april 1997 en een trauma voor de sector. Symphonie Reizen, met kantoren in Waasmunster, Oostende en Roeselare zette haar activiteiten verder tot in 1999.
Ook Hello Holidays Partners cv was een lege doos die alleen maar diende om de kas van Peuteman te spijzen. Het oorspronkelijk doel was: een eigen imago met het belachelijk project van de Vijf Sterren Bekroonde Reisagent, sameninkoop, ontwikkeling van een back office administratie, enz. Behalve het eerste, realiseerd men nooit de andere doelstellingen.
Peuteman verdween in alle stilte uit de reissector met achter-lating van een groot aantal faillissementen. Bijv. de n.v. Hello Holidays International op 15 juli 1998, de bvba Hello Holidays/Symphony Reizn op 7 oktober 1999 en de cvba Hello Holidays Partners op 23 november 2000.
Het falen van Ronny Peuteman/Hello Holidays lag ook aan de basis van de financiële moeilijkheden bij tal van andere bedrijven. Zo werd zijn zogenaamde vriend en belangrijke investeerder Herman Verbaet (°1941, Studios Amusement) ingevolge van de verliezen opgelopen in het Hello-avontuur verplicht zijn bedrijf te verkopen aan VTM en ging Constellation, waar Peuteman duizenden seats had geboekt op 15 december 1999 failliet.
Hij vond uiteindelijk onderdak bij de vastgoedvennootschap van Didier Ramoudt (°1949), eerst als bediende later als consultant optredend voor de bvba Twofive die hij samen met zijn, ondertussen, ex-echtgenote, Sabine Menu (°1966), op 7 juli 2001 had opgericht. Sedertdien maakte hij, weliswaar lokaal en vooral in voetbalkringen, opnieuw grote sier.
Ronny Peuteman was ongetwijfeld een charismatische figuur die overtuigend en sympathiek overkwam. Hij was ook creatief en hardwerkend, maar hij was vooral een komediant die zowel in zakelijke als in privé relaties hoge toppen scheerde wat betreft egocentrisch, egoïstisch en zelfgenoegzaam gedrag (zie ook Travel Express nr. 150). Ronny Peuteman overleed in Oostende op 1 december 2020 aan een slepende longaandoening.
Koen Van Hauwermeiren
Koen Van Hauwermeiren wordt geboren in Aalst op 11 december 1949 als één van de zes kinderen van Michel (1922-1988) en Yolande De Jonghe (1923-2014). Vader was een Vlaams nationalist van het zuiverste water en een slachtoffer van de repressie. Hij was boekhandelaar in Belsele en tevens één van de stichters v an de Vlaamse spaarbank Eural.
Koen deed zijn middelbare studies aan de abdijschool van Dendermonde en probeerde rechten in Gent. Het studentenleven en het vrouwelijk schoon boeiden hem echter veel meer dan de wetboeken en na een jaar achtte hij het voor bekeken.
Aangezien hij ingevolge een fysieke handicap (hij is blind op één oog) geen legerdienst moest doen, volgde hij zijn ouders, die enkele jaren in Naxos (Griekenland) verbleven en vond er meteen zijn roeping: gidsen. Terug in België studeerde hij toerisme aan Coloma in Mechelen en haalt er in 1973 zijn diploma.
Gedurende vijf jaar doorkruistr hij Europa als reisgids voor American Express UK en Omnium Tours. Hij verdiende goed, want hij was een echte reisleider. Als een wervelwind spurtte hij zijn toeristen voor of na en incasseerde overal commissies, tot in de bordelen toe.
Maar beroepsmatig gidsen was voor het gezinsleven te belastend. Hij had immers kennis gemaakt met de bloedmooie logopediste, Liliane Segers (°1953) die vast werk gevonden heeft in Brugge en hij besliste dan ook om een job te zoeken in de buurt van de werkplaats van zijn echtgenote.
Op een dag in oktober 1978 verscheen er inderdaad een vreemde, beetje slordige figuur in mijn kantoor die mij met één doordringende oogopslag en een tweede half toegeknepen oog aankeek en mij toespreekt als volgt: Mijnheer Van Eeckhout, ik heb vernomen dat u het beste reisbureau van Brugge bent, maar het zal nog beter worden, want ik kom bij u werken …Ik keek hem zwijgend en even indringend, met mijn enig oog aan, en hij gaat verder: Maar, omdat u mij nog niet kent, zal ik gratis voor u werken tot u ontdekt hebt, dat ik gelijk heb.
Het toeval wilde dat ik vroeger tijdens een reis door Peru een Amerikaanse touroperator had ontmoet die mij enkele weken voor het bezoek van Koen een offerte vroeg voor een groep van 200 personen voor een rondreis door Europa. Eerlijk gezegd wist ik niet goed wat met die offerte aan te vangen, maar gezien de ervaring van die vreemde vogel die hier voor mij zit, kreeg ik een idee:
Mijnheer van Hauw … (repliek zeg maar Koen …) ik heb een voorstel. Hier hebt u een offerte, werk die binnen de 24 uur uit, maak een afspraak met die touroperator en vertrek op mijn kosten naar Florida. Indien je de opdracht binnenhaalt, dan wordt je tour manager van de groep en chef van onze nieuwe afdeling incoming. Maar eerst mag je nog even mee als tourleader voor een studiereis naar het Verre Oosten.
Koen vertrok naar de States, haalde de groep binnen zodat zijn salaris voor een jaar betaald was en bleef in dienst tot begin 1980. Daarna leende ik hem uit aan Yvan De Sutter (1937-2006), die een megagroep naar de Passiespelen van Oberammergau had geboekt. Koen keerde nooit terug en bleef bij Europareizen Merelbeke van 1980 tot 1985 en van 1987 tot 1991. Tussendoor werkte hij voor Sunsnacks, Skiworld en Omnium Tours.
In 1991 startte Koen eindelijk met zijn eigen reisbureau: Trans Global Travel in Gent, gespecialiseerd in lange afstandsreizen, vooral naar Afrika. Maar na een verwittiging (hartproblemen) koos hij voor de rust en het geld. De Nederlandse groep, Talisman, nam zijn bedrijf over. Maar zoals de meeste Hollanders, begrepen zij de Vlaamse markt niet en trokken zij zich in 2006 terug. Sedertdien opereert Koen met zijn managementvennootschap als een huurling, die zolang het hem past, de bevelen van zijn veldheer opvolgt. Bij zijn laatste partner (Reizen van Renterghem-Asteria) loopt dit opmerkelijk vlot.
Koen is een getormenteerde, gevoelige, oprechte, licht agressieve, hardwerkende, intelligente rechtse Vlaming die nooit echt volwassen is geworden. Hij is voor velen een goede makker, maar slechts voor enkelen een echte vriend. Hij hecht weinig belang aan geld, uiterlijk of macht, des te meer aan respect en liefde. Het eerste zoekt en vindt hij vooral in zijn werk want hij is een echte professioneel. Ik hoop dat hij – in de vooravond van zijn leven ook van het tweede nog voldoende krijgt.
1994, 28 april, Geschillencommissie
De Geschillencommissie organiseerde in het Sheraton Hotel te Brussel haar eerste en eigenlijk ook enig waardevol colloquium in verband met de reiscontractenwet. Meer dan 200 deelnemers. luisterden geboeid naar Prof. Dr. Jules Stuyck, (°1948), Melchior Wathelet, (°1949, toen minister van justitie), Prof. Karl Tonner (Hamburg), Prof. Jean-Luc Fagnart (ULB), Mr. Fred Van Bellinghen (°1947), Europees commissaris Karel Van Miert (1942-2009), Hans De Coninck (°1946) en Antoon Van Eeckhout (toen respectievelijk voorzitter en ondervoorzitter van de Geschillencommissie).
1994, mei, Sobelair
Naast een gerechtelijk onderzoek inzake geknoei met vluchttijden gooide men de directie van Sobelair door elkaar. Christian Heinzmann (1953-2018), algemeen directeur, staptet op na een conflict met voorzitter Pierre Jonnart (1924-2018). De eerste werd opgevolgd door Guido Sohie (°1934), de tweede door André Pahaut (°1930).
1994, 31 mei, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) nam later ontslag.
(5427) Accent Events (1999: bvba), Antwerpen, was van 1 december 1993 tot 1 juli 1998 de eenmanszaak van Koen Evenepoel (°1962, Sun International 1988-1989, Creative Incentives 1991-1993). Op 5 november 1996 richtte hij een gelijknamige bvba op die haar reisbureau-activiteiten beëindigde in oktober 2012. De vennootschap is nog (2024) actief.
(5429) Heidebloem Cars bvba, Elversele, gesticht op 23 januari 1992 door Pierre, Robert, Patrick en Eric Colman (°1958). Deze laatste was van 1989 tot 2001 ook betrokken bij (1089) Roadrunner. In februari 1999 trok het VCGT tde vergunning in maar men zette de activiteiten verder als vervoermaatschappij tot men op 24 maart 2014 failliet ging.
(5431) Incentives, Congresses & Travel (ICT) n..v.., Brussel, gesticht op 19 juli 1993 door Guido Vyncke (°Tielt 1947, master geschiedenis ook eigenaar van Ictam (Franstalige vergunning) en stichter van de touroperator 7Plus. Op 31 december 2010 zette men de reisbureau-activiteiten stop en in 2021 verpaaltste men de zetel naar Drongen..
(2259) Sunny Holidays n.v. Heusden-Zolder, gesticht op 22 november 1993 1993 door Zevne Unal, Sedan Sat, Yazar Bayrak (°1955, ex Sultan Reizen) en Kolot Abdulakadir (°1957). Deze laatste zou belast worden met het dagelijks bestuur op basis van ervaring die hij zou opgedaan hebben in Turkije. Het Technisch Comité wees dit echter af. Yazar Bayar kwam in zijn plaats maar werd in juli 1996 vervangen door Ali Surmeli (°1963 ex Pasha Tours, Eindhoven). In 1997 werden de reisbureau-activiteiten stopgezet en in februari 1998 volgde de vereffening.
1994, juni, Banken
De Generale Bank lanceerde het G-Global project, met belangrijke kortingen op reizen, in samenwerking met enkele reisbureaus. De VVR dagvaarde en riep haar leden op hun relaties met deze bank te bevriezen. Na aanvankelijk succes doofde de actie van de reisagenten uit. Fortis, de opvolger van de Generale Bank continueerde het systeem maar haar opvolger, BNP, stopte er mee, na een veroordeling (in beroep), uitgelokt door de VVR .
1994, 16 juni, VVR
De raad van bestuur aanvaardde een aantal nieuwe leden (de lijst is verloren gegaan). De creatie van een kwaliteitslabel wordt goedgekeurd en het reclamebureau Markee, toen eigendom van Gino Delmotte (docent Hiepso), kreeg de opdracht (zie nota 24).
Men aanvaarde ook het Tobos project. Dit was een vzw die voor een beter contact moest zorgen tussen het (hoger) onderwijs en de reiswereld. Initiatiefnemers waren: Roland Vermeersch (1942-2006, directeur IEPSO, Kortrijk),) Paul Boerjan (1944-2013, toen WES-medewerker), Mon Schepens (docent Coloma), Antoon Van Eeckhout en Luc Glorieux (BAAV).°1942,
1994, juli, Sabena
Na een conflict met Pierre Godfroid (°1934) verliet Tony Vangrieken (1931-2022), sedert 1976 directeur generaal van DAT, de Sabena Groep. Als voorzitter van de raad van bestuur volgde Bernadette Van Milders (1950-2009) hem op, als directeur Walter Vermeiren.
1994, juli, Statuut reisbureaus
Senator Luc Martens (°1946) diende een ontwerp van decreet in tot regeling van het statuut van de reisbureaus. Dit werd door de uitvoerende macht (eerst Patrick Dewael 1955, later Luc Vanden Brande °1947) genegeerd en stiert een stille dood. Martens protesteerde niet, want hij werd minister van cultuur, maar verloor wel de bevoegdheid over toerisme aan Van den Brande.
1994, 6 juli, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – * VVR lid, (*) nam later ontslag.
(5443) *Baens Reizen, Tongeren, was sedert 1 december 1977 de eenmanszaak van Guy Baens (°1948) die samenwerkte met Reizen Hermans (1988-1991) en later een bijkantoor van Lotus Reizen exploiteerde (1991-1994). Hij droeg het handelsfonds over aan zijn dochter Aagje die sedert 4 juli 2010 een KBO-inschrijving bezat maar die de reisbureau-activiteitnop 31 december 2022 stopzette.
(3563, 7297) *De Stille Kempen, Rijkevorsel, was van 1 januari 1991 tot 1 juli 2013 het eenmans autocarbedrijf van Theofiel Verhoeven (°Rijkevorsel 1950) die “de stiel” leerde bij Reizen De Blauwvoet. Op 16 mei 2011 vormde men de eenmanszaak omg tot een bvba onder leiding van Willem (°Turnhout 1979) en Maarten Verhoeven (°Turnhout 1981).
(2257) JFB bvba, Antwerpen, gesticht door Heidi Bleyen (°1968, ex Eurocruises) en Iris Langeveld. Men exploiteerde een prestigieus kantoor op de Meir maar verdween even snel als men gekomen was.
(5441) Omega Tours International n.v., Zottegem, gesticht op 8 april 1994 en was de opvolger van Omega Tours (5271, zie 22.04.1993). Bestuurders waren Nancy Hoogstoel (tot 1998), Magda De Coster (tot 1998) en Roger Leidts. Men belastte Monique Vanquickelberghe (°1946, ex Omega Tours), de toenmalige echtgenote van Lieven Van Parijs (°1942, ex Reiscenter, ex TC Travel) met het dagelijks bestuur. Het VCGT verleende, tegen alle adviezen in, een vergunning, onder de, sedert maart 1995 nieuwe benaming ,Euroworld. Aanvankelijk speelde Van Parijs ook hier een rol maar zijn echtgenote zette hem buiten spel. In 1997 trok het VCGT de vergunning in en men verkocht de vennootschap aan Jean-Pierre Janssens, die geen activiteiten in de reiswereld ontplooide. De vennootschap werd ambtshalve uitgeschreven in 2013.
(5437) *Oxygen nv, Brussel, gesticht op 25 mei 1994 en was één van de vennootschappen van Roger Van Poyer (°1946, ook Air Travel Center en Taag Airlines) die Maurice Vermeersch (°1942, ex Sabena) belastte met het dagelijks bestuur. In 2000 leverde men de vergunning in waarna Van Poyer verdween uit het bestuur. Hij werd opgevolgde door een zekere Pierre Sauveur die nog (2025) steeds een andere activiteit uitoefent in Rixensart.
(5439) Swijsen bvba, Heusden-Zolder, gesticht op 7 werd in februari 1994 door Jos Swijsen (°Hasselt 1952, Jowi Reizen 1989-1993), die Alfred Verstreken (ex Intro Reizen) belastte met het dagelijks bestuur. In 1996 trok het VCGT de vergunning in. Zowel voor het bekomen van zijn vergunning als er na trad Swijsen op als agressieve illegaal reisverkoper. Op 17 juli 1997 wijzigde hij hij de naam in APS en op 30 september 1997 werd Swijsen als bestuurder vervangen door Lizette Ceysens (°1954). Het faillissement volgde op 18 juni 1998.
(3561) Van de Voorde bvba, Wachtebeke, is vooral een autocar-bedrijf gesticht op 7 januari 1982 door Arthur Van de Voorde (°1930, De Cock Tours 1959-1981) die in maart 1999 opgevolgd door zijn dochter Rita (°1958). Men stopte de reisbureau-activiteit in september 2022 maar men is nog (2024) actief als vervoerder.
(5435) Watania bvba, Antwerpen, gesticht op 21 april 1993 door Said Senoussi (°1963, Schröder Reizen 1984-1987, Augustus & Partners 1992-1994). Hij was zaakvoerder tot 2 maart 1996 en opnieuw vanaf 2 juni 2000. Tussendoor was zijn zus Touria zaakvoerder, maar hij werd vereffenaar van het faillissement, dat werd uitgesproken in september 2003. De vergunning was al in november 2000 ingetrokken. Dit reisbureau had ook bindingen met de Libanees-Belgische activist Abu Jahjah (°1971).
1994, 24 augustus, vergunningen
Het VCGT kent volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) nam later ontslag.de
(5449) All Travel Consultants (ATC) bvba (1997: n.v.), Antwerpen, gesticht op 29 december 1992 onder de naam Sirius op door Jean Alen (°Lommel 1947, Wirtz 1973-1986, ex Orion). Op 21 november 1997 verwierf Herwig-Willy Willemse (°Wilrijk 1957) de meerderheid van de aandelen. Op 25 september 2006 verving Ben Scheefhals (°Borgerhout 1980) Willemse als bestuurder en op 15 december 2011 werd hij gedelegeerd bestuurder. Cruise Travel Nederland BV werd toen de enige aandeelhouder. In 2016 verkocht de Nederlandse eigenaar de vennootschap aan Ben Scheefhals die in 2017 een samenwerkring aanging met De Cauwer Reizen die hij echter in 2020 ongedaan beëindigde.
(5453) Challenge Travel bvba, Genk, gesticht op 4 mei 1994 als Uniglobe kantoor, door Gerty (Gertruda) Broers en Veronique De Wilde die Danny Wets (°1968, Reizen De Toerist 1990-1994) belastten met het dagelijks bestuur. Deze werd in maart 1996 vervangen door Francis Buekenhout (Sabena 1966-1972, Wagonlits 1974-1991). Die woonde echter in Knokke en bleek een stroman te zijn van de nieuwe eigenaar, de gefailleerde reisagent, Abderrahman Labyed (zie 24.06.1990, Safar Tours). Na de intrekking van de vergunning en een vonnis wegens illegale reisorganisatie, uitgelokt door de VVR, verplaatste men de zetel in 1997 naar Etterbeek waarna men op 14 maart 1997 de naam wijzigde in Impex. Men verving de stroman-zaakvoerder Charles Zaman door een andere, Roger Saffar. Op 20 oktober 1997 werd het onverschoonbaar faillissement uitgesproken.
(5451) *Coralium Reizen bvba, Lennik, gesticht op 26 juli 1994 door Sofie Ostyn (°1965, American Express 1986-1988, Travex 1988-1990, Sun Reizen 1990-1992).
(5455) Autocars De Polder n.v, Antwerpen, gesticht op 26 juni 1962 als een autocarbedrijf door de familie Driessens. Op 24 augustus 1994 vroegen de bestuurders, Jacques en Francois Driessens en Cyrillus Peeters een A-vergunning aan en belastten Guy Treau (°1960, Reizen De Duinen 1982-1989) met het dagelijks bestuur. In 1998 nam het Scandinavische Linjebuss die later opging in de Franse groep, Veolia, wiens Belgische activiteiten in 2014 werden overgenomen door Hansea, het bedrijf over. De familie Driessens verdween begin de jaren 2000 uit het bestuur.
(5447) *Escape bvba (2002: Bruges Travel Investment Company n.v.), Brugge, gesticht op 2 mei 1994 als dochteronderneming van Hansa Reizen (zie 00.01.1980) door Marc (1949-2010, bestuurder tot 2000) en Paul Loose (°1951, biografie zie 00.06.1975). Na een aarzelende start groeide de omzet spectaculair: van 8,721 miljoen € in 1996 naar 20,8 miljoen € in 2000. Voornaamste bestemmingen waren: Egypte, Indië, Praag, Budapest, de Baltische Staten, Rusland en Portugal. In 1999 en 2000 incasseerde men echter zware verliezen ingevolge minstens twee beleidsfouten. De eerste betrof het risicodragend charteren van een Nijlschip (s/s Sudan) wat leidde tot een gecumuleerd verlies van 1.050.000 € en ten tweede: een slechte overeenkomst met de bank in verband met wisseltransacties (verlies 750.000 €).
Er was dus behoefte aan vers kapitaal. De toetreding op 29 december 2000 van een nieuwe aandeelhouder, JPS Consult van de rijke Brugse zakenman Jean-Pierre Saelen bleek ontoereikend zodat naar een (nog) sterkere partner uitkeek. Nadat Best Tours van de familie Boone afhaakte, kwam de Tunesisch-Franse zakenman Lodfi Mohamed Belhassine (°1947) op de proppen. Op 1 februari 2002 formaliseerde men de overname met een belangrijke kapitaalsverhoging, de omvorming van de bvba tot een n.v; en het aannemen van een nieuwe benaming (Bruges Travel Investment Company). Tot bestuurders benoemde men: Paul Loose, Lotfi Mohamed Belhassine, Marc Gurnaud, Patrick Crepin en de n.v.v Belfort Reizen (die ontslag nam op 14 februari 2004).
Op 26 februari 2003 voerde men een nieuwe kapitaalsverhoging door de Egyptische vennootschap van Frans Lambrecht (1940-2005) The Three Corners Hotels for tourism en Liberty Channels van Belhassine maar op 29 juni 2004 slorpte Hansa Reizen Escape op.
De geschiedenis van Escape is een verhaal van het succes en de ondergang van een reisagent (Loose) die geen manager was en van een manager (Belhassine) die geen reisagent was. Voor blijvend succes in onze sector is immers een perfecte combinatie van beide nodig, ongeacht de omvang van de onderneming.
Belhasisne wilde Escape niet overnemen zonder de steun van de VVR. De VVR en de Vlaamse reissector had geen belang bij een faillissement van Escape, maar kon zelf niet als bestuurder optreden. Gedurende ruim twee jaar werd ik als bestuurder namens Belfort Reizen, dus geconfronteerd met Belhassine. Het was een boeiende ervaring. Lodfi is zeer intelligent en charismatisch maar ook meedogenloos en in een zekere mate onbetrouwbaar. Wie met hem zaken doet moet op zijn tellen passen en welke overeenkomst dan ook, verhindert hem niet om alles te betwisten als hij meent dat zijn belangen, al dan niet terecht, bedreigd zijn.
(2261) Prins Travel bvba, Lennik, gesticht op 30 juni 1994 door Josée De Maeseneer (°1937, Connections 1987-1992) maar hield het maar tot juli 1999 vol toen het VCGT de vergunning introk. De vennootschap werd op 20 december 2007 vereffend.
(2265) Quality Services bvba, Antwerpen, gesticht op 18 februari 1994 door Annick Martens (°1960) die Henricus van den Berg (°1953, Top Travel Nederland 1981-1994) belastte met het dagelijks bestuur tot zij in april 1997 dit zelf overnam. In 2000 trok het VCGT de vergunning in en op 1 mei 2000 dook een nieuwe zaakvoerder, Diederik Dewitte (°Geraardsbergen 1940) op. Het faillissement werd op 17 juni 2004 uitgesproken. Annick Martens dook later opnieuw op in Lommel met het reisbureau (2385) Annick Maertens/Odyssee (zie 29.02.2000).
(5457) Sun Snow Club vzw, Antwerpen, gesticht op 26 juni 1990 door een zekere R. Van der Veken (°1955, Staf Tours 1988-1994). In 1997 trok het VCGT de vergunning in en de vereffening volgde op 7 augustus 2008. gestopt in 1997
(2263) *Travel Shop Halle bvba, Halle, gesticht op 15 juni 1994 door Jan Van de Perre (°1956, Exclaim Incentives 1991-1994) en Anny Depetersbourg (°Halle 1955). In 2000 nam Anny ontslag en werd vervangen door Sarah Van de Perre. Op 29 augustus 2002 werd Sarah vervangen door Ghislain Ophalvens die op 29 augustus 2008 ontslag nam en verscheen Depetersbourg terug als bestuurder. Ondertussen was in 2004 de vergunning ingetrokken. Op 25 oktober 2013 werd de vennootschap ambtshalve geschrapt.,
1994, 5 oktober, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) namlater ontslag.
(3459, 5461) Demerstee bvba, Scherpenheuvel (2005: Diest), gesticht op 3 december 1984 door Mevrouw M. Van Criekingen (°1937) die al in 1985 een C-vergunning had. Op 4 december 1998 trad zij als zaakvoerder terug ten gunste van Ronald Van Winckel (°1962, ex Clipper Reizen). Er zijn bindingen met een andere vennootschap, bvba De Vlinder. Beide vennootschapen zijn vooral actief in de autocarsector.
(5463) *Muriel Style Travel, Meise, gesticht op 28 november 1991 als de éénmanszaak van Muriel Bredenraedt (°1940, Immotour 1973-1991) die haar activiteiten in 1997 probleemloos beëindigde.
(2267, 5107) *Rosenbluth International Ltd, Brussel, gesticht op 8 juli 1994 als filiaal van de Britse vestiging van de gelijknamige Amerikaanse groep. Ann Bracke (°1963, ex Neckermann) fungeerde als lokale verantwoordelijke, gevolgd in juni 1995 door Christian Heinzmann (1953-2018), in februari 1996 op zijn beurt vervangen door Michel De Roy en Dirk Lams. In september 1999 dook Agnes Aerts (ex Transintra) op, in februari 2003 gevolgd door Paulette Borgers (°1949).
Na de overname leverde men in 2004 de vergunning in en vereffendze men op 10 september 2008.
In 2003 nam American Express Rosenbluth wereldwijd over. Rosenbluth was toen het vierde grootste zakenreisbureau ter wereld met hoofdzetel in Philadelphia. Het was gesticht in 1892 als een boekingskantoor voor boottickets door Marcus Rosenbluth, een Slovaaks-Joodse zakenman en telde bij haar overname 1.200 verkooppunten, 3.600 medewerkers en 4,5 miljard € omzet. De leiding berustte sedert 1983 bij de vierde generatie, Hal Rosenbluth (°1952). Men was vooral actief in zakenreizen (90 %) met de nadruk op grote internationale klanten. Zo werd in 1989 Philips binnen gehaald en in 1998 nam men hun reisbureau over. Alleen Philips was goed voor een omzet van 200 miljoen $ per jaar.
(2115) *Symvaya Reizen bvba, Houthalen-Helchteren, gesticht op 12 augustus 1994 door Hendrik (°1928, ex Eerens Reizen) en Patrick Symkens (°1968). Zij waren al sedert 1991 actief bij Eerens Reizen, Maaseik en namen het handelsfonds over toen dit reisbureau haar vergunning werd ingetrokken.
1994, 7 oktober, BATC
De VVR sloot een overeenkomst met BATC, waarbij de reissector kon genieten van parkeerfaciliteiten op de luchthaven.
1994, 7 oktober, Kortingen en de Purperen Kemel voor Gillis
Wagonlits lanceerde een discount programma met tot 7 % korting op alle touroperator producten. Men stelde dit voor als postorderverkoop, maar in feite was het platte bradage. De ganse sector, inclusief de (grote) touroperators, protesteerde heftig. In februari 1995 gingen VVR en UPAV over tot een boycot van Airtip, en het verstoren van een workshop van deze dochtermaatschappij van Wagonlits die ook een belangrijke leverancier van de reisagent was Bij deze actie werd Van Eeckhout door de Rijkswacht opgepakt en kort administratief aangehouden (zie nota 25). Mede door deze acties begroef Wagonlits haar project. Gillis, topman van Wagonlits, hield er een Purperen Kemel aan over.
1994, 20 oktober, VVR nieuwe leden
De raad van bestuur aanvaardde volgende nieuwe leden:
(5321) Bora Reizen, Ieper – (5359) EG Travel, Mechelen – (5447) Escape, Brugge – (5079) Paradiso Tours, Gent – (5425) Senfre, Lommel.
En als geassocieerde leden: Andrews, Sri Lanka – Griekse Dienst voor toerisme – Tunesische Dienst voor toerisme – Uniglobe
1994, oktober/november, VVR
De VVR organiseerde haar VIIte congres in Phuket met een aansluitend programma in het Shangri La hotel in Bangkok. Yency Tan (°1942, zie nota 26) en Roberto Jotikastthira (1933-2004, voorzitter van de vereniging van Thaise reisbureaus (zie nota 27) verzorgden de plaatselijke organisatie. Ook dit event bood enkele opmerkelijke gebeurtenissen die de peper en het zout van onze sector uitmaken. Zo was er een incident tussen Gerard Brackx (1931-2011, Jetair) en Ronny Peuteman (1950-2020) , toenmalige directeur van Sunsnacks. Brackx (sponsor) verteerde de aanwezigheid van concurrent Peuteman (ook lid van de raad van bestuur van de VVR) niet en maakte hierover openlijk misbaar (zie ook biografie van Edmond Boone 00.00.1981). Anderzijds maakte één reisagent verschrikkelijk veel kabaal over het Wagonlits discount dossier en slaagde er zelfs in het programma te doen wijzigen door een extra halve werkdag te laten inlassen. Dit kwam hem duur te staan, want twee jaar later werd deze lastige figuur tot voorzitter van de VVR verkozen. Wij hebben het over Luc Demuynck (°1942).
De Tone, een twee of driejaarlijkse award voor een uitermate verdienstelijke reisagent werd toegekend aan Lou Antonis (°1946) van Schoeters Reizen.
1994, november, EBA
De chartermaatschappij van Georges Gutelman (1938-2019) en Victor Hesson (1958-2005), European Belgian Airlines (EBA) startte met lijnvluchten. Richard Branson (°Londen 1950) kocht later EBA en doopte het om tot Virgin Express.
1994, 9 november, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) nam later ontslag.
(5467) Action & Adventure (A & A Travel) cvba, Oud Heverlee, (2005: Korbeek-Dijle) gesticht op 7 november 1994 door Herman Smulders (°1950). Het was een vreemde figuur die ooit een doctoraat in de lichamelijk opvoeding aan de KUL behaalde en voorzitter bleek te zijn van de Beroepsfederatie van Buitensport ondernemingen (BFNO) en die in 2007 ook voorzitter werd van de totaal onbekende European Confederation of Outdoor Employers.
Zijn bedoeling was om zijn achterban (buitensport ondernemers) de instrumenten aan te reiken om de reisbureauwetgeving te ontwijken. Daarvoor was elk middel goed: onder meer door het (fictief) belasten van de beruchte Jan Cauberghs (°1953, ex American Express) met het dagelijks bestuur van zijn reisbureau. Ondanks het feit dat Cauberghs in 1996 tot IATA/BSP manager voor België werd; bleef hij deze functie (officieel) aanhouden tot juni 1999 toen zijn ex-echtgenote, Linda Donney (1954-2008) hem verving. Maar die was al even fictief aangezien zij het reisbureau (5819) Sun City Travel uitbaatte. In juli 2003 nam Smulders officieel zelf het dagelijks bestuur in handen.
Smulders genoot de steun van de CD&V in de persoon van de toenmalige administrateur-generaal voor toerisme, Urbain Claeys (1938-2017) die hem liet benoemen tot lid van het Technisch Comité waar hij zich vooral opviel door zijn niet ter zake doende tussenkomsten. Later koos hij voor de NVA en werd voorzitter van de afdeling in Huldenberg.
Nadat het Garantiefonds de insolventieverzekering van A & A introk, verloor men ook de reisbureauvergunning. De vennootschap ging op 18 mei 2008 in vereffening.
Smulders was een haatdragend man die, toen de VVR de overheid (Toerisme Vlaanderen) wees op het dubieus karakter van de personen die hij had belast met het dagelijks bestuur van zijn reisbureau, repliceerde met een klacht met burgerlijke partijstelling ten laste van de VVR, bij de onderzoeksrechter met als motivatie: het gebruik van een (onbestaande), zwarte lijst. Uiteraard werd deze klacht geseponeerd. Zij leidde echter wel tot vervelende huiszoekingen zowel bij de VVR als bij de toenmalige voorzitter en gedelegeerd bestuurder thuis.
(5465) *Ariane Reizen bvba, Ronse, gesticht op 5 december 1994 door Katrien Vandenabielle (°1962) die Bertha Van Damme belastte met het dagelijks bestuur maar deze functie vanaf maart 1997 zelf opnam. Op 24 december 2020 moest men, ingevolge de corona-crisis de boeken neerleggen.
(5477) (*) Clipper bvba, Heverlee, gesticht op 6 september 1994 door Piet Müller (1957-2018) en Ronald Van Winckel (°1962, ontslag 1999, ook actief bij Demestre), hij kreeg ook het dagelijks bestuur. Men was gespecialiseerd in jeugdkampen en taalreizen. Na het overlijden van Muller trad Heidi Ketsman aan als zaakvoerder. Zij leverde op 21 augustus 2024 de erkenning in maar richtte kort daarna een nieuwe bv op.
(5479) *Escapade cv, Hasselt, gesticht op 22 april 1994 door Guy Knapen (°1955, Fitotours 1986-1989). Nadat er financiële problemen opdoken verkocht Knapen de vennootschap in november 1998 aan Johan Muermans en Inga Thys, die Dominique Vriamont (°1961) belastten met het dagelijks bestuur. Nadat het VCGT de vergunning in september 1998 introk volgde het faillissement op 2 maart 2000.
(5471) *Hoppe Travel, Poperinge, was oorspronkelijk de eenmanszaak van Greta Suffys (°Poperinge 1946) wiens echtgenoot, Albert Warlop (°Poperinge 1945) van 1990 tot 1995 een bijkantoor van Sunnytours uitbaatte. In december 2006 droeg men het handelsfonds over aan een bvba met dezelfde naam waarin Albert Warlop, Greta Suffys, Peter Warlop (°Poperinge 1968) en zijn echtgenote Mieke Verwaeke (°Zwevegem 1970) waren betrokken. Deze laatste kreeg samen met Greta Suffys het dagelijks bestuur.
(5485, 6141) *Odaz Reis- en advieskantoor, bvba, Ninove (2000: Gent, 2004: Merelbeke), gesticht op 1 augustus 1994 door Guy Bronselaar (°1965, Wirtz 1988-1989, American Airlines 1989-1994). Op 4 juni 2002 leverde men de vergunning in maar men bekwam in september 2004 een nieuwe vergunning (6141). Men werkte vooral in opdracht van grote bedrijven. In 2020 stopte men de activiteiten ingevolge de corona-crisis. De vennootschap is nog (2024) actief.
(1962, 5473) OK Travel Tunesia Tours bvba, Brussel (1994: Wemmel), gesticht op 19 mei 1992 door de Tunesiër Hamrouni Aleye en had oorspronkelijk een Franstalige vergunning. Door de verhuis naar Vlaanderen diende men een Vlaamse aan te vragen maar de achtergrond van deze kleine touroperator bleef Franstalig. Ingevolge het instorten van de Tunesische markt besloot men op 15 maart 2016 te vereffenen maar in2017 startte men een nieuwe vennoostchap (zie 9103, 00.05.2017).
(5475) Toerist Express nv, Peer, gesticht op 23 april 1986 als autocarbedrijf. In 1994 waren Hugo Paulissen (bestuurder tot 1999), Louis (tot 1999) en Jef Hendrix (°1952) er bestuurders. In 1999 benoemde men Ann Hendrix en Marjolein Brandts tot bestuurder en in maart 2008 vervoegde Peter Hendirx de leiding. Op 31 december 2015 stopte men de reisbureau-activiteiten maar de vennootschap is nog (2024) actief.
(5469) *Volantis n.v., Zaventem (1997: Steenokkerzeel, 2001: Waregem, 2002: Meise) gesticht op 5 augustus 1991 door Eric Hespeel (°1954) die vooral actief was in de luchtvaartsector. Van 1974 tot 1987 werkte hij voor TEA en was er vanaf 1979 de functie van commercieel directeur. Met zijn bedrijf Hespeel Aviation Traders (sedert 2002: Refugio) was hij GSM voor Spanair en trad ook op als bestuurder bij verschillende luchtvaartmaatschappijen. In 1996 verving men Eric Mortelmans; die belast was met het dagelijks bestuur, door de Gino Laureyssen (°1962, Orion 1988-1993) tot Hespeel zelf deze functie opnam in januari 1997.
Op 26 april 2001 verkocht hij de vennootschap aan de familie Lambrecht (Three Corners Hotel) die de zetel verplaatste naar Waregem. Didier Lambrecht en Ronny Margot(°1954) werden toen bestuurder. In februari 2002 dook een nieuwe ged. bestuurder, Francois Desmet op, die de zetel opnieuw verplaatste naar Meise maar op 9 september 2003 volgde het faillissement. Ondertussen was de vergunning in juli 2002 ingetrokken. Eric Hespeel en zijn partner Ingrid Van Looveren zijn nog altijd actief in de nv Sky Concept en Refugio (ex Hespeel Aviation Traders) die in 2014 overgingen tot een fusie.
1994, 1 december, vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) nam later ontslag.
(3475, 5481) *Hinssen Autocars pvba, Assenede, gesticht op 29 november 1977 als autocarbedrijf door de familie Hinssen met Robertus (Robbie) Hinssen als leidende figuur. In 1983 verkreeg men een C-vergunning. Men voerde de reisbureauactiviteiten onder de naam Diederik Reizen en op 31 december 2019 gestopt. Het vennootschap is nog ,(2024) actief.
(5483) Pats nv, Brussel, gesticht in Oostende op 2 december 1988 onder de naam Prov-Auto en was een van de vele vennootschappen van de familie Brackx. In 1994 wijzigde men de naam in Pats en bracht men de zetel over naar Brussel. Het werd een zustermaatschappij van Sunjets en een dochtermaatschappij van Jetair met tot doel om via dit vehikel de reisbureaus toe te laten, tegen verlaagde commissie het product van Sunjets te verkopen. Claude Perignon (1952-2015) kreeg het dagelijks bestuur, in 2001 opgevolgd door Luc Debaerdemaecker (°1972). Bestuurders waren in 1994: Roland Van Hulle (°1949), Bart Brackx (°1962) en Annemie Brackx (1957-2008). In 2002 ging de zetel opnieuw naar Oostende en werd Marcel Laperre (°1954) directeur. Bestuurders waren doorgaans dezelfde als deze van Jetair/TUI België. De vennootschap bestaat nog.
1994, 11 december, Zaventem
Op Zaventem werd de nieuwe passagiersterminal in gebruik genomen. Men had er 55 maanden aan gewerkt en het kostte 525 miljoen €.
1994, 15 december, VVR nieuwe leden en de prijs Jan Van Eeckhout
De raad van bestuur: aanvaardde volgende leden:
(5449) All Travel Consultants, Antwerpen – (5451) Coralium Reizen, Lennik
(5357) Autocars De Hulst, Hulshout – (5329) Montemar Travel, Waarschoot – (5423) Vos Travel, Roeselare en als geassocieerd (Franstalig) lid: (1482) Best Tours, Brussel.
De zevende Prijs Jan van Eeckhout voor het beste toerisme proefschrift werd door de raad van bestuur van de VVR toegekend aan Greet Extors, studente aan de toerisme hogeschool van Hasselt (Xios) voor haar eindwerk: Maleisië, analyse van het toerisme.
1994, 20 december, nieuwe vergunningen
Het VCGT kende volgende vergunningen toe: (cursief niet meer actief als reisbureau – *VVR lid, (*) nam later ontslag.
(1249) Reizen Sint Michiels (2003: *All Travel) n.v., Bree (KBO 453.842.808), gesticht op 7 december 1994 door Martin Peeters (1955-2008). Op 3 december 2003 nam men All Travel (KBO 436.028.163) door fusie over en nam Reizen Sint Michiels de benaming All Travel aan. Daarna groeide All Travel uit tot een belangrijke keten die men echter, na het overlijden van Martin Peeters afbouwde. De leiding berust thans bij Margareta Vastmans (°Maaseik 1967), Maria Watson (°Lanaken 1946) en André Peeters (°Bree 1961).
(5499) *Josk bvba, Moerbeke (2000: Lokeren), gesticht op 30 mei 1995 door Floris Ingels (°1963) die het reisbureau-handelsfonds van een gelijknamige v.z.w. (gesticht op 8 maart 1990) had overgenomen. Deze v.z.w. is nog steeds actief onder de naam Behoud Daknamse Bossen. In mei 2000 nam Dick Van Dijck (°1969) het dagelijks bestuur over van Ingels die zaakvoerder bleef tot juli 2014. Ondertussen heeft ook Ben De Bock de leiding vervoegd. Josk is specialist in wintervakanties en is zeer winstgevend.
(5487) *Keni Travel bvba, Turnhout, gesticht op 24 november 1994 door Pascale Maertens (1968-2000) die het handelsfonds van Freetours had verworven. Na haar dood werd haar vader Paul, zaakvoerder; maar hij moest het handelsfonds verkopen aan Freetours International. Keni Travel ging op 24 juni 2004 failliet.
(5491) Outbound n.v., Aalst, gesticht op 26 november 1994 door Christel De Baerdemaecker en Ronny Bayens (°1960). Via deze laatste zijn er bindingen met Connections maar Bayens nam ontslag als bestuurder in 2007.
(5497) Smitz Reizen, Dworp, was de eenmanszaak van Annie Smitz. Het is neit duidelijk met welk KBO nummer zijn een vergunning verkreeg. In 1996 vertrok zij naar zuid-Afrika.
(5489) *Tos Travel bvba, Nijlen (2013: Lier), gesticht op 23 november 1994 door Sabine Geraerts (°1969, ex Lierke Plezierke). Men is gespecialiseerd in schoolreizen.
(5399) Vlam Travel n.v., Roeselare, gesticht op 7 november 1994 door Marc Van Holme (°1946), zijn echtgenote Marie Christine Kindt (°1951) en personen en vennootschappen wiens betrokkenheid bij de reisbureausector onduidelijk was. Het betrof: Johan Mulier, Roger Demarez, Johan Dejonghe, Francky, Kurt, Rogier en Marie Havegeer, Paula Dumoulin en de n.v. Kappe (Gerard Vanhulle). Men nam het handelsfonds van het reisbureau van Marie Christine Kindt over. Van Holme bleef aanvankelijk op de achtergrond omdat hij verantwoordelijk was voor het faillissement van het vorige Vlam Reizen. In september 1999 nam hij het dagelijks bestuur over van zijn echtgenote en werd namens zijn vennootschap (met de toepasselijke naam Far West cv) ook bestuurder. In september 2002 kreeg Fabienne Bertrand (°1969) het dagelijks bestuur. In 2007 verkocht men het handelsfonds aan Omina Reizen (KBC) en op 31 januari 2009 volgde de vereffening.
Het VCGT meldde het faillissement van: (1485) Monserez Travel bvba, Kortrijk, gesticht op 16 november 1978 en was met haar bijkantoren vooral actief in Wallonië.
Het VCGT meldde tevens de stopzetting van: (1665) Nippon Express Belgium n.v., Zaventem, gesticht op 8 mei 1981 en vereffend op 7 oktober 199Be
1994, 31 december, Sabena
Sabena boekte een omzet van 1,336 miljard € en een verlies van 35,87 miljoen €. Er was een negatief bedrijfskapitaal van 211,676 miljoen €.
1994, 31 december, Touroperators
In 1994 boekten de Belgische (grote) touroperators volgende resultaten (omzet in miljoenen €, winst of verlies tussen haakjes):
- Jetair: 146,971 (1,489) – Sunsnacks: 144,204 (6,928) – Sunair + Airtour: 126,557 (-6,578) – Neckermann: 117,584 (9,826) – VTB: 59,38 (-0,042) -Allair: 59,293 (2,255) – Omnium/ Kuyl/ Worldwide: 44,774 (0,346).
1994, 31 december, Reisbureaus
Op 31 december 1994 telde Vlaanderen 658 vergunningen van categorie A en B en 135 van categorie C (autocaristen). Er waren daarenboven nog eens 433 bijkantoren, waaronder een aantal van Franstalige vergunninghouders.
1994, 31 december, IATA
In 1994 bedroeg de omzet van de reisbureaus verrekend via het IATA/BSP systeem: 845,316 miljoen €. De grootste ticketverkoper was Wagonlits met 111,554 miljoen €.
1994, 31 december, Toerisme
Volgens de World Tourism Organisation (WTO) gaven in 1994 519,8 miljoen toeristen wereldwijd 362,1 miljard $ uit.
Nota’s
- Toen reeds voorspelden wij dat er een voorkeursbehandeling voor de grote touroperators zou worden ingevoerd. Dit is gebeurd door de preferentiële ristorno’s waar de borgen van de moedermaatschappijen werden aangewend als excuus.
- Danny Vanderstraeten (°1952, toen nog Primatours), was voorzitter van de afdeling reisbureaus van de FBAA, woonde geen enkele vergadering bij en verdween later helemaal uit de sector.
- Statutair mogen de leden van het Uitvoerend comité geen banden hebben met de reissector. Jean Maurice Servais (°1935) was een gewezen bankier (Banque du Crédit Commercial, Mons) en werd gesteund door Wollecamp. Hij was echter bestuurder van Touring Club Reizen en daarenboven Nederlands onkundig. Hij werd toen van gebuisde kandidaat voor het Uitvoerend comité gepromoveerd tot adviseur!
- De VVR verkoos om deze fondsen (62.000 €) ter beschikking te stellen in de vorm van een lening aan 5 leden van de VVR die als aandeelhouders (deelgenoten) van het GF zouden optreden. Dit om het risico niet bij sommige leden maar bij de beroepsvereniging zelf te leggen.
- Cobaq behoorde toen tot de Euler groep die werd gecontroleerd door de Franse verzekeringsgroep ACF (51 %, zelf in handen van Allianz), Swiss Re (20 %), Scor (14 %) en Parisbas (5 %), de vorige werkgever van Wollecamp. Wie kent wie?
- UPAV en BTO, gesteund door enkele leden van ABTO wensten Brackx door Cuvelier te vervangen. UPAV eiste de toepassing van het solidariteitsprincipe van het samenwerkingsakkoord VVR/UPAV. De VVR was dan ook verplicht, met tegenzin, Cuvelier te steunen.
- Dit solidariteitsfonds is een dochterorganisatie van de FBAA die miljoenen beheert voortspruitend uit de sociale bijdragen van de autobus/autocarchauffeurs. De FBAA was dus de (royaal vergoede) huisbaas van het GF.
- Marcel De Doncker (°Relegem 1930) is doctor in de economische wetenschappen en eindigde zijn actieve carrière als voorzitter van de ASLK Bank en gedelegeerd bestuurder van de ASLK holding.
- Men is nooit van plan geweest een andere directeur dan De Vriendt aan te stellen. Hij was immers te waardevol als verdediger van de belangen van ABTO.
- Men loste dit probleem op door het toekennen van een uitgestelde lening van 12.500 € door elk van de deelnemende verenigingen.
- De werkelijke reden was het uitschakelen van een lastige pottenkijker (Van Eeckhout). Dit bleek een misrekening. De VVR-vertegenwoordiger, Walter Raspoet (°1942), was (zo mogelijk) nog moeilijker.
- Bij de organisatie van dit kerncomité bleek opnieuw de onbetrouwbaarheid van ABTO. Tegen alle afspraken in werd men vertegenwoordigd door twee personen, waar de andere verenigingen slechts één mandaat kregen. Met de hulp van Wollecamp en De Vriendt controleerde ABTO dus het GF.
- Dit probleem loste men later op door een verlaagde premie (1/10.000) toe te passen.
- Het juiste bedrag van de achterover gedrukte premies is nooit bekend geraakt. Men schatte het op 750.000 à 1.250.000 €.
- De Vriendt had zich in zijn functie van directeur van ABTO, secretaris van FIT/FTI, lid van het technisch comité voor de reisbureaus en lid van de raad van bestuur van de Geschillencommissie, altijd ontpopt als een fervente tegenstander van de VVR en haar leden.
- Dit vormde een besparing voor de ganse reisbureausector, maar vooral voor de kleine kantoren, van zo een 250.000 € per jaar!
- Marc Lambrechts (1941-2003) was doctor in de rechten en master toegepaste economie. Hij bekleedde voorheen een topfunctie bij de Parisbas.
- De VVR wenste inderdaad door deze strategie de verhoudingen in het technisch comité aan de werkelijke toestand in Vlaanderen d.w.z. de VVR als sterkste beroepsvereniging, aan te passen.
- Een aantal gecoöpteerde bestuurders die de vergaderingen statutair niet mochten bijwonen waren aanwezig en kwamen zelfs tussen.
- Willem Van Neck (°1955) studeerde in Gent af als burgerlijk ingenieur en werkte bij Philips en IBM en een Frans softwarebedrijf en volgde in februari, 1995 Francis De Schutter op bij BTN. Van Neck had in de reissector één van de langste carrières in één in het zelfde bedrijf. Het is niet duidelijk of dit door zijn meegaandheid of zijn competentie was.
- Aandeelhouders van Tourism & Leisure Invest waren: Herman Verbaet (°1941) van Studio’s Amusement (toen producent van Familie), Guido Van Lieferinghe (°Overboelare 1941) en Eric Dillens (beide betrokken bij D & D Productions) en Ronny Peuteman.
- Gestiht op 29 mei 1996 door Schmidt Travel (failliet, Didier Schmidt °1958), Reizen De Vlieger (failliet, Carine De Vliegher °1959), Evertravel (failliet Frank Lok 1949-2023), Lanco Travel (Tom Lantmeeters), Kroon Reizen-(Frans Caudron 1949-1996), Globus Reizen (Hubert Töpke °1939), Echo Reizen (failliet, Francois Vinck 1935-2015), Paradise Travel (failliet,, Luc De Schrijver °1961), Van Hoof Reizen (Daniël Van Hoof), Hello Holidays (failliet, Ronny Peuteman (1950-2020).
- UTO, United Touristic Organisation n.v. heeft niets te maken met de vroegere UTO International c.v.. Het ging om een nooit opgerichte vennootschap rond Marcel Van Geel (1940-2000, van het Thermae Palace Hotel in Oostende.
- Hetzelfde reclamebureau, maar met andere eigenaars, werkte in 2013 in opdracht van de VVR, maar met matig succes, het project fervent reisagent uit.
- Ingevolge de politieke contacten van Baudouin Gillis, die een belangrijke rol speelde bij de CDH, waren er bijna evenveel rijkswachters in burger aanwezig op deze workshop als reisagenten.
- Yency Tan is waarschijnlijk geboren in 1942 in een, ook voor hem, onbekende plaats in Thailand of China. Als één van de negen zonen van een, tijdens de tweede wereldoorlog uit Kanton gevluchte juwelier, leerde hij het beroep van zijn vader. Daarna opende hij één en later meerdere juwelierswinkels voor toeristen, produceerde exclusie juwelen, startte een handel in juweliersmateriaal, kocht een safiermijn in Myanmar en toen het daar politiek slecht ging, verwisselende hij ze voor een grotere in Madagascar. Kort na onze kennismaking in 1974 stichtte hij met mijn hulp, een incoming reisbureau (Tanthana Travel) en toen de concurrentie te groot werd, begon hij een gespecialiseerde touroperator voor reizen naar Madagaskar en toen ook die markt was uitgeput werd hij GSA voor Air Madagascar. Hij is nog (2025) altijd een actieve ondernemer.
- Roberto Jotikasthira (1933-2004)- was van Italiaans-Thaise afkomst en één van de fijnste mensen die ik ooit heb gekend. De combinatie van Italiaanse klasse en Thaise vriendelijkheid was voor allen die hem ontmoetten, verfrissend.